over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Beste Janneke

Een paar jaar geleden heb ik je boek “IJskastmoeder” gelezen. Daar heb ik toen over geschreven, want oh wat was het herkenbaar en wat heb ik kunnen lachen. Het zijn juist die kleine dingen die soms zo moeilijk uit te leggen zijn, maar die het leven zo speciaal maken.

Uitlegmoeder

Toen al, was er een vervolg op je boek. Over het leven met een tiener met autisme. Dat heb ik toen expres niet gelezen. Het was me te ver weg, er waren nog genoeg beren op de weg om me druk te gaan maken over de pubertijd. In die paar jaar heb ik heel wat beren uit de weg geruimd. Op de basisschool was ieder nieuw schooljaar een uitdaging, maar iedere keer ging het goed. Dus ook die overgang naar middelbaar zal wel goed gaan. Ik kreeg vertrouwen. Ja, ik zag de beren, maar ik wist inmiddels dat we bewapend waren om de strijd aan te gaan. Dus toen ik laatst het boek “uitlegmoeder” tegen kwam, vond ik het tijd worden. Nu blijkt dit boek te gaan over je dochter vanaf een jaar of 10 en dat is dochter #3 nu ook. Het begin was net zo herkenbaar, maar soms schoten de tranen in mijn ogen. Jij bent dezelfde beren tegen gekomen. Jij bent ook de strijd al aan gegaan. Jij hebt gevochten voor je dochter. Maar naast die traan, ook een lach. En vooral die herkenbaarheid. Maar toen werd jouw boek, onbedoeld, een thriller. Mijn eigen angsten kwamen bovendrijven, ik heb zo met je te doen, ik begrijp je en ik ben nog niet eens zo ver. De middelbare school. Daar ga je dan. Mijn angst op papier. De angst die ik inmiddels weg gestopt had, het zal allemaal wel mee vallen. Beste Janneke, wat heb jij gestreden. Ik snap je pijn en ik heb bewondering voor de manier waarop je het hebt aangepakt (of tenminste zoals je zegt dat het hebt aangepakt). En hoewel ik mijn eigen angst weer weg aan het stoppen ben, dochter #3 zit in groep 7, ben ik toch meer voorbereid. Ik ga het toch wel serieus nemen, beter goed voorbereid, mijn harnas ligt klaar.

Moeder

IJskastmoeder, uitlegmoeder, moeder. Wij moeders houden vast en laten los. Wij moeders hebben controle en overzien alles. Wij moeders houden alle ballen hoog en wij moeders willen wel eens alle ballen laten vallen. Ik weet dat er meer moeders zijn zoals Janneke en ik, dat we samen de strijd aan kunnen gaan, zodat onze kinderen het leven niet constant als een strijd hoeven te zien. Beste Janneke, dank je wel voor je mooie boek.


signature

Geef een reactie