Levensvragen van een moeder, Opvoeden, Prikkels, Zomaar onzin

Cadeautjes in de sloot?

Vanmorgen zag ik een blog van een andere moeder. Geinig, kende haar site niet; lisetteschrijft, maar ze schrijft leuk! Een vriendin had op Facebook het blogartikel geliked. Het ging over het Sinterklaasjournaal. Beter gezegd, de impact van dat journaal op onze dagelijkse levens. En oh ja, wat had Lisette gelijk. Wel had ik het besef dat mijn kinderen groot worden.

Cadeaus kwijt, verstopt, groot of nat

Ieder jaar is er wel iets met de cadeautjes. En ieder jaar kunnen wij als ouders onze eigen planning in de war gooien. Zo was er een jaar dat alle cadeaus alvast in huis verstopt waren. Weet het niet meer helemaal precies, maar weet wel dat onze kinderen op een goede middag zonder ons medeweten het hele huis hadden afgespeurd. Met alle gevolgen van dien. Of dat jaar, dat je via de site kon kijken dat ze jouw cadeau gingen inpakken. Hallo Sinterklaas, mijn dochter heeft moeite om dingen een plekje te geven. Als ze dan volgens de site een mega groot, zeg maar gerust REUSACHTIG cadeau krijgt, kun je niet zo maar ineens zeggen dat er iets mis ging met inpakken en dat alle kinderen toch iets anders krijgen. Ineens kwam het allemaal weer bovendrijven, om in stijl van dit jaar te blijven. Dus wat een herkenning toen ik het blog van Lisette las; Sinterklaasjournaal 

Zorgen

Meestal kijkt dochter #3 zelf het Sinterklaasjournaal. Ik drentel wat rond in de keuken en luister mee. Gisteravond hebben we met z’n allen gekeken. Dochter #1 (van 11 weet je wel) was helemaal van slag, ze had nog niks gezien en maakte zich toch wel zorgen over al die pakjes in de zee. Gelukkig wisten we haar gerust te stellen dat ze al in de sloten werden gevonden. Dochter #3 maakt zich dan oprecht zorgen of iedereen wel zo eerlijk is om alles naar het Pietenhuis te brengen. Ze heeft inmiddels het vertrouwen dat die boot wel aankomt, want zondag komt hij bij ons in de stad aan. Dus natuurlijk komt hij aan. Dat is een gegeven feit. Ze zat met een bepaalde interesse en bezorgdheid te kijken, maar de intensiteit die ik terug las bij Lisette haar dochter van 5, die ontbreekt hier. Is dat de leeftijd, ik denk het wel. Gaf me een beetje een fijn gevel, want ik voelde me schuldig. Wetende wat al die toestanden teweegbrengen en gezien de leeftijd, hebben vaders en ik besloten dit jaar eens wat minder actief deel te nemen aan alle activiteiten. Nu hebben we zondag een feestje, waardoor we niet bij de intocht kunnen zijn. Dat werd ons niet in dank afgenomen. Of ze dan toch wel haar schoen mocht zetten. Zelf had ik gedacht dat dit jaar bepaalde twijfels zouden komen en gezien het hele pakket hier in huis, is dat een hele stressperiode minder. Maar dochter #3 is nog heerlijk volledig overtuigd. Nog één jaar genieten dus. Maar wel wat kleinschaliger dit keer. Minder toestanden, meer duidelijkheid.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *