Dit deel gaat over foto’s. Foto’s maken en publiceren. Het wel of niet openbaar delen van persoonlijke foto’s. Het zichtbaar zijn en blijven van de kwetsbaarheid van onze kinderen. Want zeg nou zelf, de foto’s tonen hoe geweldig mooi en perfect onze kids zijn (op dat moment) of juist hoe kwetsbaar. Verkleed, dansend, gevallen. In de puurheid van het kind-zijn. Foto’s waar wij ouders onder elkaar heerlijk gemoedelijk lachen, oh wat lief en schattig. Foto’s waarvan onze kinderen vijf jaar later zeggen: Maham, staat dat op FACEBOOK!!!!!

Foto’s maken met filter

Jaren geleden besefte ik me dat ik overal foto’s van maakte en publiceerde. In ieder geval in ogen van mijn kinderen. Ze zagen, met hun paar jaar oud dat ik foto’s maakte van alles wat ze deden. Die foto’s zette ik allemaal op Facebook, dachten zij. Wisten zij veel, want ik zei niet wat ik deed en waarom ik dat deed. Ik filterde echt wel, met mate in die tijd, maar ik filterde. Maar ineens kwam bij mij het besef. Ik filterde te weinig en het voorbeeld dat ik gaf, vond ik niet goed. Ik heb een paar hele grote sprongen terug gemaakt. Want kinderen kopiëren wat ze zien en ze zagen mij onbeperkt foto’s maken en publiceren. Dat was dus de manier waarop je dat deed. De manier die mijn kinderen later ook zouden gaan doen, want dat is het voorbeeld dat ze krijgen. Ik zag de onschuld in de plezier in het zwembad in de achtertuin. Ik deelde het, naïef, alleen met vrienden; dan bleef het veilig… Maar er komt een tijd, inmiddels heel snel al, dat mijn dochters zelf (bijna) naaktfoto’s maken. In bikini in het zwembad. Hoppa, op internet. Deed mama ook altijd. En dan gaan er ineens alarmbellen rinkelen in mijn hoofd. Dus ik ben gaan zeggen wat ik deed. Ik ben gaan uitleggen dat je moet uitkijken met wat je deelt en hoe je het deelt. Ik ben “schaam”foto’s weg gaan laten. Tuurlijk maak ik ze nog steeds, die heerlijke gênante momenten waar we later heerlijk om lachen. Soms lach ik er nu al over met iemand die ik het persoonlijk stuur. Maar geen gênante momenten op internet zonder toestemming. Zij staan op de foto; dan mogen zij besluiten. Maar vooral de manier waarop. Het niet zo maar alles ondoordacht, maar feitelijk besloten. Ik hoop mijn dochters te kunnen leren na te denken over wat ze doen. Niet zo maar klakkeloos alles op social media knallen, maar bewuste keuzes maken. Op het moment overheersen bij mij de ‘hardloop’ en ‘gezond eten’ foto’s. Dat voorbeeld mogen ze natuurlijk zeker wel volgen!


signature
Volg hier voor meer leuke info