Opvoeden, Prikkels

Gewoon soms

Vaak is het gedrag van dochter #3 te verklaren. Dan is er een feestje geweest of komt er een uitje op school. Daar houden we rekening mee. Al lijkt het soms wel of ze dan alles mag, dat zeggen de andere twee dan. Dat is niet de bedoeling. Ze heeft zich wel te gedragen. Soms is het zo moeilijk de scheiding te maken, tussen gewoon een vervelend kind op dat moment of gedrag door omstandigheden. Want ook zij, moet zich gewoon gedragen.

Waar ligt de grens?

Op een dag dat er niks aan de hand is, heeft iedereen normaal te doen. Met normaal bedoel ik sociaal wenselijk gedrag. Gedrag waarvan ik vind dat ouders het hun kinderen moeten leren. Gedrag waardoor je mee kan doen met anderen, gedrag dat voor al onze drie dochters aan te leren is. Laat ik er even bij vermelden dat er echt situaties en gezinnen zijn, waar één of meerdere kinderen dit niet kunnen leren, maar dat bij ons dit wel haalbaar is. Al kost het soms iets meer inzet. Dochter #3 vertoont wel eens gedrag dat niet sociaal wenselijk is, eigenlijk is het niet gezins-wenselijk, want ze heeft er vooral thuis last van. Wanneer is dit gewoon hinderlijk gedrag, waarvan we moeten zeggen dat ze ermee op moet houden en dat we kunnen verwachten dat ze dit ook gewoon doet. En wanneer komt dit gedrag voort uit onderliggende gevoelens en gedachtes waar ze mee bezig is op dat moment. Gedrag dat minder goed te sturen is, omdat ze een knoopje heeft waar ze niet mee om kan gaan op dat moment. Deze afweging maken wij voortdurend. Want gedrag dat voorkomt uit iets anders, gaan we anders mee om. Dat werkt beter. Dat gedrag proberen we te negeren, maar we pakken het onderliggende ‘probleem’ aan. Kunnen we die knoop uit elkaar halen, in ieder geval een stuk, dan is het heel gedrag een stuk leuker. Dan voelt zij zich beter en dan gedraagt ze zich beter. Maar soms is het echt een zoektocht, een puzzel, een vraagstuk. Soms heb ik daar helemaal geen zin in, nu doe je gewoon gewoon.

Soms gewoon

Als je ervaringsdeskundigen hoort of leest, komt het best vaak naar voren dat een kind met (aan) autisme (aanverwante problemen) een grote impact op het hele gezin heeft. Dat merken wij ook.  Dochters #1 en #2 vinden het echt niet leuk als dochter #3 vervelend is. Het kost veel tijd en energie om alsmaar bezig te zijn met omgaan met het gedrag. Om constant na te moeten denken hoe je iets weer aan moet pakken. Loopt dochter #1 of #2 met de bal tegen de deur te trappen, zeggen we ‘nu is het klaar’ en dan is het ook klaar. Wel zo makkelijk. Werkt meestal niet bij dochter #3. Zeg je ‘nu is het klaar’ dan barst er een bommetje en moet er geblust en gesust worden. Weer een kwartier verder. Ik ben ook maar moeder, ik heb daar niet altijd zin in of tijd voor. Hou er gewoon mee op. Gewoon. Omdat ik het zeg. Maar dat werkt niet. Want het werkt net even anders en daar moeten wij op aan passen, want zij kan dat niet. Niet zomaar in één keer in ieder geval. Dus moet er weer gepraat worden om haar duidelijker dan normaal uit te leggen waarom ik dat zei. Wat iemand dan voelt als ze dat doet. Dat ze bepaald gedrag niet moet laten zien, omdat dat gewoon niet wenselijk is. Meestal weet ik wel hoe ik er mee om kan gaan. Meestal lukt het me, breng ik de energie ervoor op. Maar soms, soms heb ik er geen zin in. Soms wil ik gewoon een boek pakken en naar mijn eigen wereldje vertrekken. Soms wil ik dat ze gewoon even ophoudt met moeilijk doen. Want zo voelt het dan. Zij doet moeilijk en wij moeten er mee omgaan. Maar ze vindt het zelf ook niet fijn. Ze is zich heel erg bewust van haar gedrag en merkt heel goed als anderen er problemen mee hebben. Dat wilt ze niet, ze wilt heel graag gewoon zijn. En dat lukt ook best vaak, soms niet. En dat weet ik, en ik wil haar daarbij helpen. Want het is voor haar nog veel vervelender om zo in de knoop te zitten dat je niet weet wat je moet doen. Dus dan zucht ik maar weer even diep. En dan besef ik dat ik niet moet zeuren. En dat ze keigoed haar best doet en soms gewoon een beetje hulp nodig heeft. En dat dat gewoon heel normaal is.

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Geertje zegt:

    Zo…dit had mijn tekst kunnen zijn! Wat je beschrijft, zooo herkenbaar!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *