over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Halloween

In het weekend voor Halloween wordt er bij ons in de straat een “Trick or treattocht’ georganiseerd. Op zaterdagavond mogen de kinderen langs de deuren, waar een lampje of kaarsje brandt. Naast de kaarsjes zijn er ook huizen zo griezelig versierd, dat het overduidelijk is dat ze meedoen aan de tocht. De spoken en spinnenwebben vormen een schitterend decor voor de heksen en clowns die rondlopen met schalen snoep.

Voorbereiding

In tegenstelling tot andere bijzondere gelegenheden wordt er over de Halloweentocht al wel gesproken in de dagen vooraf. Heel het gezin denkt mee over Halloween versieringen, muziek en verkleedfiguren. De tocht van vorig jaar wordt besproken, de enge adressen worden even doorgenomen, de hoeveelheid snoep die opgehaald gaat worden. Ik was zelf zaterdag werken, maar kreeg op een gegeven moment een berichtje van vaders. Dat het niet zo goed ging met dochter #3. Ik weet dan helemaal wat hij bedoelt, wat er speelt, hoe ze zich gedraagt. Ze begint te bazen, bemoeit zich overal mee en wil vooral dat iedereen naar haar luistert. De spanning loopt dan op, alles moet geregeld zijn en ze weet niet meer wat ze moet doen om de tijd vol te maken. Het beste kan ze dan achter haar tablet gezet worden met filmpjes. Trek je maar terug in je eigen wereld tot het zo ver is. Iets anders lukt gewoon niet.

Gaan griezelen

Eindelijk gaat de tocht beginnen. Dat houdt in dat iedereen naar buiten komt, dat we wat gaan rondhangen op straat, praten met de buren. Dan komen de eerste kinderen aangelopen en vertrekken onze kinderen. Met een rookmachine in de tuin is het soms wel spannend voor de kinderen om een snoepje te pakken. Samen met de soms nog enger verkleedde ouders, durven ze dan toch dichterbij te komen. Zelf ben ik ook wel nieuwsgierig hoe de andere huizen eruit zien, hoe de mensen de tuinen hebben versierd en wat voor enge acts er rondlopen. We horen toeters en een kettingzaag, maar we zien nog geen hysterisch kind dat naar huis komt rennen. Dat belooft goed te gaan. Voordeel is dat we halverwege de route wonen, dus als ze een deel van de tocht gehad hebben, komen de kinderen weer even langs huis. Kunnen ze meteen de tas legen, wat is er al veel snoep uitgedeeld! Dochter #2 besluit thuis te blijven. Ze zegt het niet hardop, maar toch vindt zij het ook wel erg spannend. Vorig jaar had ze buikpijn en dit jaar weer, voelt ze zich niet zo fijn. Ze heeft het koud en heeft een beetje buikpijn. Maar dat komt goed uit, dan kan zij snoep uitdelen! Want de kinderen blijven komen.

The day after

’s Nachts heeft dochter #3 gedroomd van de clowns zei ze, maar blijkbaar was het niet zo eng dat ze heeft geroepen. Ze gaat uit zichzelf opruimen, de bladeren uit de tuin halen en met de buurtkinderen spelen. Maar dan gaat het mis. Huilend komt ze thuis. Het leven is een drama. Alles gaat mis, niks weet ze nog te plaatsen. We dringen erop aan dat ze thuis blijft, gezellig bij ons blijft en een film kijkt. Wij weten dat het vandaag niet goed gaat. Dat als ze weer gaat spelen, ze overal problemen tegenkomt. Alles wat ze zal gaan doen, zal verkeerd gaan. We kunnen haar beter in haar wereldje op de tablet laten verdwijnen, want ze kan nu niet belast worden. Wij weten dat inmiddels, zij nog niet. Met enige overredingskracht doet ze wat wij zeggen. En dan zien we haar tot rust komen. Het even niks hoeven, niet hoeven nadenken is heerlijk voor haar. In stilte ligt ze op de bank, we vertroetelen haar met een kopje thee en van binnen kunnen al die overprikkelde zenuwen, al die angsthormonen en alle alarmbellen tot rust komen.


signature

1 Comment

Add Yours →

Geef een reactie