over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Het gaat niet

Soms heeft dochter #3 een dag, dan gaat het niet. Niks niet. Ik zie aan haar dat het niet gaat. Neem nou gisteren; samen met vaders heeft ze lasagne gemaakt. Vorige keren was die mislukt, maar deze keer was het gewoon goed. Iedereen proeft en spreekt zich lovend uit. En ineens betrekt het gezicht. Ik zie dat er iets is. Ik vraag ernaar. Ze geeft een beetje vaag antwoord. Dat het toch niet goed gelukt is ofzo. Ik kan het dan niet plaatsen.

Het hoofd loopt over

Eigenlijk weet ik wel een beetje wat er is, de invaljuf is dinsdag voor de laatste keer. En behalve dat de juf dus weg gaat, is er naar alle waarschijnlijkheid dinsdagmiddag een afscheidsfeestje. Maar op dinsdagmiddag heeft dochter #3 een activiteit buiten de klas. Daar zit ze heel de week al mee. Vorige week met naar bed gaan een vreselijke huilbui, tot ik me realiseerde dat het nog een week zou duren waar ze voor huilde. Dus dan kap ik het af. Maar in dat hoofdje blijft het wel malen, ze wilde een afscheidskado, ze wilde van alles en vooral er bij zijn. Nou dat laatste moet in mijn ogen wel geregeld kunnen worden, gewoon even met alle partijen overleggen dat ze dinsdagmiddag wat eerder terug naar de klas kan. Lijkt mij niet al te lastig. Afscheidskado kan ook geregeld worden, van het weekend heeft dochter #3 heerlijk zitten verven. Ik ben groot voorstander van zelfgemaakte cadeaus. Met alle ziel en zaligheid erin iets produceren, speciaal voor die ene leerkracht. Paar jaar geleden kreeg de juf een cadeau aan het einde van het schooljaar, ieder kind nam een bloem mee. Ging ze meteen die zaterdag al voor drie weken op vakantie. Beetje zonde. Dus er is geknutseld, de invaljuf van vandaag heeft in de agenda geschreven dat ze morgen even met dochter #3 moeten bespreken hoe ze het in het vat gaan gieten en dan komt het vast goed. Maar intussen gaat het niet.

Alles is te veel

Op zulke momenten gaat het niet. Dan is ze zo druk in haar hoofd dat alles te veel is. Het eten dat in haar ogen niet goed genoeg was. Vaders die een paar dagen weg blijft voor zijn werk. Weer een nieuwe invaljuf omdat de gewone juf ziek is. Thuis proberen we dan te minimaliseren. Alles te reduceren naar het nulpunt, niet afspreken, geen onverwachte bezoekjes, zelf veel thuis zijn. Duidelijk de kalender invullen, de pictogrammen bij werken. Elke dag even apart door spreken, de tijd nemen voor de speciale zaken. Gewoon even niks doen en knuffelen. Proberen om vooral niet nog meer prikkels dat hoofd in te sturen. Soms is het ook gewoon goed om even te niksen, niks zeggen. Haar praatkraan dicht te draaien en de wind door je hoofd te laten waaien. We proberen dan die gedachtestroom te stoppen. Alleen nu, alleen vandaag is belangrijk. De rest zien we morgen wel. Op momenten dat ze dan uitbarst, haal ik haar apart. Ik wijs haar op de momenten (drie minuten eerder) dat het zo goed ging. Dat ze even rust moet nemen alleen, dat ze dan erna weer zo gezellig kan doen. Ik besteed vooral geen aandacht aan de bui. De bui is op dat moment maar een bui, een uitbarsting omdat de emmer vol loopt, totaal onsamenhangend met de situatie waarin we ons dan bevinden. Dat was gewoon de laatste druppel. Zo modderen we dan een tijdje aan, met een beetje geluk is het na dinsdag weer even over. Soms vraag ik me wel af, wat we nog meer zouden kunnen doen. Ja, soms gaat een juf weg of is er een invaljuf, that’s life. Leer ermee omgaan. Was het maar zo simpel.


signature

4 Comments

Add Yours →

Heel herkenbaar! Soms wilde ik zo graag dat ze een luikje in hun hoofd hadden waar we dingen uit konden halen, om ze te beschermen of gewoon even naar binnen gluren om te kijken waar denk je aan?! Sterkte! En in zo’n lastige periode; morgen is er weer een dag!

Ja vooral ook dat, waar denk je aan?? Komt ze ineens met iets van vorige week of voor over drie weken, of vorig jaar toen we ook zoiets hadden toen het een keer hard waaide. Ofzo. Stop met denken, denk ik dan.

Hoi Lilian,

Mijn stiefdochter van 12 is een maand of 2 gediagnosticeerd met Asperger. Ik herken mij zó in jouw verhalen. Vanmiddag waren mijn man en ik weer (WÉÉR!!!) in gesprek over zijn dochter. Ik zal haar dochter #2 noemen. Hij googlede weer wat en ik ook en zo kwam ik op een blog van jou terecht: hoogsensitief of autistisch? Tranen over mijn wangen: er zijn nog meer (stief)moeders die zich een slag in de rondte prakkizeren over hoe ze het allemaal zo conflictvrij mogelijk kunnen houden! En weet je, Lilian, ik weet het niet meer. Ik ben net als jij een beroeps (ik ben notabene haptotherapeut!) en ik heb de afgelopen bijna 6 jaar mijn trukendoos omgekiept, weer opgeruimd en nòg 20 keer omgekiept. En het lukt gewoon niet om het gezellig te houden! Het MOET ergens mis gaan. Nu mist er bij mij 1 essentieel ding: onvoorwaardelijke moederliefde want ze is mijn kind niet. Dat maakt het zo mogelijk nòg moeilijker. Want als ze niet meer bij ons zou komen, wat nu alleen nog om het weekend gebeurd, zou dat voor mijzelf een welkome rust betekenen. Maar het is het kind van mijn allerleukste en allerliefste man die het ook allang niet meer weet maar wel van haar houdt! Dus zo simpel gaat het niet zijn. En eigenlijk wil ik dat ook niet. Ik wil dat het goed gaat. Met haar en met ons en met de combinatie van die twee..
Anyway, ik ben dus echt heel blij om te zien dat wij niet ongelooflijk domme opvoeders zijn maar dat het gewoon ver-schrik-ke-lijk moeilijk, en soms echt niet te doen is, een kind met autisme…
Dankjewel.

Geef een reactie