Levensvragen van een moeder, Wat gaan we doen vandaag?

IJskastmoeder II

Een boek over mijn kind, een boek over mij, een boek over onze situatie. Dat boek is zo ontzettend, vreselijk herkenbaar. Alleen gaat het boek over ‘oudste dochter’ en bij ons is het de jongste. Ok, toch niet over ons dus. Maar wat een herkenning en wat wil ik Janneke graag laten weten dat wij ook zo zijn en ook zo doen en ook zo hebben. Je bent niet alleen!!!

Waar heb ik het over

Tijdje geleden heb ik geschreven over een uitzending van ‘Andere tijden’, daarna wat op internet gesnuffeld en toen kwam ik het boek “IJskastmoeder, een kind met autisme in huis” van Janneke van Bockel tegen. Zonder echt te weten wat er nou precies in zou staan, ik dacht meer informatief, heb ik het gereserveerd bij de bibliotheek. Blijken het korte verhalen, columns te zijn van een moeder in een vergelijkbare situatie. Wat een herkenning, wat lees ik dit graag. Ze schrijft heel leuk, maar het is ook gewoon net als bij ons. Precies. En dat is zo fijn (of eigenlijk niet). Ik heb dochter #2 een stukje laten lezen, ik heb een stukje voorgelezen aan mijn man, ik zit soms met tranen in mijn ogen. Want niet alleen de situatie is hetzelfde, maar ook haar gevoel herken ik.

Wat dan?

‘Gek word ik ervan! Al die dagelijks terugkerende, voor de hand liggende doe-dingen die ik eindeloos moet herhalen.’ ‘Het gaat goed met mijn meisje, heel goed. Misschien is er gewoon niet zoveel met haar aan de hand, wil ik dan graag geloven.’ ‘Zucht, had ik dat maar een paar dagen eerder gedaan…’ ‘Want als je samen weg bent, moet je afstemmen en kan de dag anders verlopen dan je in je hoofd hebt.’ En als laatste: ‘Toch blijven wij volhouden om haar voorzichtig te plagen, telkens weer. In de hoop dat ze er geleidelijk mee leert omgaan, de codes een beetje gaat herkennen.’ Al deze zinnen komen uit het boek, maar passen in mijn leven. Janneke, kijk jij stiekem mee??? Ik kan echt iedereen aanraden die mee leest met mijn blog en zichzelf herkent op wat voor manier dan ook, lees dit boek. Gewoon even voor jezelf met een kop koffie op de bank. Op dat moment dat je kind even zoet speelt of op school zit. Het is gewoon zo fijn om te voelen dat je niet alleen bent. Dat ook Janneke (en ook ik en al die anderen) wel eens heel erg boos (willen) worden. Dat we willen dat ons kind stopt met al die regels en dwangmatige handelingen en extra aandacht voor onnozele zaken. En dat we allemaal weten dat je dat wel kan denken, even, en dat je dan weer door moet gaan. Ik wil het boek ook aan de oma’s laten lezen. Kijk dit is er thuis bij ons aan de hand. Ik zag dat er nog meer boeken zijn, waaronder één over een tiener met autisme in huis. IJskastmoeder is nu eenmaal al uit 2009, dus ja, Janneke heeft inmiddels een tiener. Ik nog niet, dus ik wacht nog even. Ik wil het nog niet weten. Ik ben bang dat ze dingen schrijft, waar ik nog niet aan gedacht heb. Ik wacht wel, tot ik de situatie weer kan gaan herkennen. Jammer, want als ik een goed boek lees, wil ik altijd meteen het volgende deel.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *