over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Ik stop ermee

Dat denk ik wel eens. Ik stop er gewoon mee. Ik stop met mijn best doen, ik stop met iedere keer die strijd, ik stop met steeds weer oplossingen zoeken. Ik stop er gewoon mee. Nu. Meteen. Ze zoeken het maar uit. Ik weet niet meer wat ik kan of moet doen. Iedere keer weer gaat het niet goed. Is er toch weer een ‘bui’. Maar vooral die strijd. Soms is het leven hier in huis een eeuwige strijd. Ik bedoel geen ruzie, maar de strijd om de dag door te komen. Het precies uitstippelen van het komende half uur en vijf minuten bezig zijn met verduidelijken en ervoor zorgen dag het uitgestippelde pad gevolgd wordt. Dochter #3 vraagt om hulp, ik geef hulp, luister dan gewoon, doe wat ik zeg. Maar dat gaat niet.

Stoppen is geen optie

Op zulke momenten ontploft de boel. Laat maar barsten, ik weet het dan ook even niet meer. Laat maar grommen en snauwen, ga maar lekker op je kamer zitten. Kunnen we allebei afkoelen. Ik bel, of app, vaders. Hij zegt meestal precies het juiste. Op zulke momenten dan weer wel. Dat ik goed bezig ben, dat ze maar even moet uitrazen. Eenmaal afgekoeld gaan we praten. Meestal koel ik sneller af dan dochter #3. Ze wil dan wel praten, maar ook weer niet. Ik moet weggaan, maar toch blijven. We bijten ons er helemaal doorheen. En dan is het goed. Wil ze het er niet meer over hebben. En dan denk ik: we hebben het gered. Zo erg was het eigenlijk weer niet.


signature

Geef een reactie