over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Ik wou dat ik niet besta

‘Ik wou dat ik niet besta’, roept dochter #3 in een boze bui. Het ging weer een keer helemaal mis. Soms gaat het een beetje mis, nu ging het echt mis en dan zegt ze zulke dingen. En ze meent het. Vanuit haar bui, vanuit haar overprikkeling weet ze geen andere uitweg. Ze weet er niet mee om te gaan en ziet maar één oplossing: niet bestaan.

Ik wil wel dat je bestaat.

We zagen hem aankomen, er was al te veel mis gegaan. En weer kreeg ik een grote mond, een brutale opmerking, een misplaatst: NEE. En toen plofte de bom. Met veel kabaal. Omdat ik hem zag aankomen, ben ik alvast naar boven gegaan. Ze gaat dat slaan, schoppen, spugen, bijten, gooien. Ja echt, voor de mensen die ons kennen, dat doet dochter #3 als ze boos is. Moeilijk te geloven hè. Ook voor mij, nog steeds. Ik wil niet dat ze niet wil bestaan. Ik wil niet dat ze zegt dat ik de slechtste moeder ben. Ik wil niet dat ze me slaat. Maar dat doet ze wel. Ik wil haar leven leuk maken, haar helpen en als dat lukt, dan wil ze wel bestaan en dan ben ik wel een goede moeder. Ik vind het niet erg dat ze me streng vindt, of boos op me is. Maar roept zij in een boze bui dat ik de slechtste moeder ben, dan betekent dat eigenlijk ook een beetje dat ik haar niet kan helpen op dat moment. En dat zou ik wel moeten. En dat doe ik ook, maar het werkt niet helemaal goed. Ik ben er voor haar op dat moment, maar ze is 8. Dat snapt ze nog niet helemaal, dat ik er ben. Snappen jullie het nog?

Diepe druk

Vanuit verschillende bronnen kwam de term diepe druk ons tegemoet. Even kort door de bocht: door het lichaam zwaar te belasten, kunnen prikkels beter gecontroleerd worden. Tijdens een boze bui pak ik haar vast. Armen om haar heen, benen om haar heen. Soms ga ik boven op haar liggen en hou ik haar stevig vast. Armen en benen vast klemmen, want er ik krabgevaar. Boos dat ze dan wordt, nog bozer. Maar laat ik haar los, dan gaat ze ongecontroleerd agressief door het huis. Dus ik pak haar vast en zeg dat ik wél wil dat ze bestaat. Ik geef haar een kus, laat haar weten dat ik er ben. Dat ik haar accepteer zoals ze is. Ook als ze boos is. Ook als ze gemene dingen zegt. De gemene dingen gaan langs me heen. Meestal. Soms steekt er één diep naar binnen. Maar ik word niet boos, het is haar frustratie, haar overprikkeling, haar gevoel op dat moment. Na een tijdje slaat ze om. Dan houdt ze mij heel stevig vast, wil zij bovenop liggen. Meestal huilt ze, komt het er allemaal uit. Alle redenen van de bui. Dat begint groot, maar wordt steeds kleiner. Maar blijkbaar heeft ze er wel hinder van en kan ze op sommige momenten zelfs de kleinste dingen niet plaatsen. En dan kap ik het af. Zo, nu heb je genoeg geklaagd. Je losse kies gaat er morgen wel uit, want ja mensen, dat was het probleem. De kies die los zit. Die zeer doet en ervoor zorgt dat ze niet goed kon eten. De ‘weddenschap’ met een klasgenoot, wiens kies er het eerste uit is.

Tijd

Het kost tijd, zo’n bui. Letterlijk op dat moment, waarschijnlijk een half uur alles bij elkaar. Tijd die weer voorbij is. Tijd die niet meer terug komt. Tijd die ze nodig had om te ontprikkelen. Erna kost het tijd. Het was bedtijd, maar eigenlijk had ik verwacht dat ze nog naar beneden zou komen met een kies in d’r hand. Kost weer een uur, waarin ze niet geslapen zou hebben. Het kost mij tijd, tijd om te leren dealen met de ‘ik wou dat ik niet besta’. Niet te ver vooruit denken, want dan krijg ik doemscenario’s. We hebben nog een paar jaar om haar te willen laten bestaan. Tijd om de twijfels weg te duwen. Tijd om mijn verdriet een plekje te geven. Mijn kind wil niet bestaan. Het leven zou niet zo’n strijd moeten zijn voor zo’n klein meisje. Ze zou onbezorgd door het leven moeten dansen en geen besef moeten hebben van al die dingen waar ze last van heeft. Soms zeggen mensen, maak je niet zo druk. Maar soms doe ik dat wel. Meestal gaat het goed, maar ik vind de momenten die niet goed gaan net zo belangrijk. Het is maar een tijdelijke bui, maar hij is er wel. Met een reden. De kies kwam er trouwens een dag later uit, met het eten. Ineens had ze hem in haar hand. Diepe zucht. Rust.


signature

2 Comments

Add Yours →

Ook ik had de hoop ooit bijna opgegeven dat het nooit over zou gaan. Gelukkig begint mijn kind langzaam van zichzelf te houden en zelfvertrouwen te krijgen. Het belangrijkste is dat jij van haar houd en haar wil begeleiden. Het is moeilijk en zwaar nu. Ik wens je heel veel wijsheid kracht en liefde. Ook dochter 3 want het is een leuke meid…

Geef een reactie