Vaders en ik waren het al eens voor dochter #1 kon lopen. Onze kinderen gaan niet op voetbal. Beiden hadden we geen zin om twee keer in de week langs de zijlijn te staan en de zaterdagen kwijt te zijn aan wedstrijden. De weekenden zijn voor het gezin en niet om ellendig langs die lijn te staan bibberen. En denk nu niet, je hebt meiden dus geen probleem, want de vraag is hier echt wel gesteld. Hier geen ballet en dansles, hier willen ze voetballen. Maar nee, we hebben voet bij stuk gehouden.

Judo

Uiteindelijk koos dochter #1 voor judo. Dochter #2 volgde al snel en een jaar later deed ook dochter #3 mee. Dat is makkelijk, kan ook de sportkleding door schuiven! Eerst op maandag allemaal in hetzelfde uur. Dat werden twee uur na elkaar vanwege de leeftijd. Daar begon de ellende, eten in lichtingen, vaders die niet op tijd thuis was om te koken, dan maar vroeg eten. Allemaal puzzelen, rennen, vliegen en haasten, de meeste ouders zullen het herkennen. Maar goed, sporten is gezond, dochters hebben het naar hun zin. Al snel kwam daar de wedstrijdtraining bij voor dochter #1. Op vrijdagavond. En vervolgens dochter #2 ook. Maar van de nood maakten we een deugd. Ik ging met de twee oudste daarheen, bleef lekker hangen met andere ouders en vaders had 2 uur met dochter #3 alleen. Heerlijk vond ze dat. Maar wedstrijdtraining betekent ook wedstrijden judoën. Op zaterdag of nog erger, op zondag. Dus nu staan we niet langs de zijlijn te bibberen, nu zitten we op een overvolle tribune. Tussen de schreeuwende ouders die het niet eens zijn met de scheidsrechter, want het blijft sport.

Weekenden vol

De trainers wisten het eerst zo te plannen dat we eenmaal per maand een vriendschappelijk toernooi hadden bij ons in de buurt. Vier vaste verenigingen, je leert elkaar kennen. Ook trainers en kinderen. Daar kwam eenmaal per maand een JBN toernooi bij. Best goed te doen. Nu inmiddels nemen we aan steeds meer toernooien deel. Soms zijn het zelfs twee toernooien in één weekend. Maar dat is gelukkig zelden. Familiedingen?? Zelf sporten??? Dat doen we dus allang niet meer, we zijn al blij als we een hele dag samen thuis zijn. Meestal ga ik mee naar de wedstrijd en blijft vaders met dochter #3 thuis. Het duurt te lang en heeft te veel prikkels om daar een paar uur te zitten met haar. Tegen de tijd dat onze dochters dan eindelijk met een wedstrijd bezig zijn, hebben we geen aandacht meer omdat we dochter #3 moeten opvangen. Dus we verdelen de taken. En ik vind het leuk. Zo gezellig. Ik ken bijna niemand, want judo gaat op leeftijd en gewicht, dus je moet het maar treffen dat iemand van de vereniging precies gelijk ingedeeld is. Zo wel, dan hebben we heerlijk ons ouder praatje over alles en iedereen. Zit ik alleen, dan luister ik naar het commentaar van anderen. Over de tegenstanders van hun kinderen, over de scheidrechters, over de EHBO. Kunnen ze uren mee vullen die ouders. Een jaar geleden zei een moeder achter ons tegen de moeder ernaast: Oh ze moet tegen een gele bander. Bleek dat toch mijn dochter te zijn. Die elke wedstrijd al had gewonnen die dag. Zo ook die wedstrijd, ruim binnen de tijd met een ippon. Kon ik het niet laten om iets te hard tegen de moeder naast mij te zeggen: ach ja, ze heeft maar een gele band. Ik geef het toe, ik doe net zo hard mee als al die andere ouders. Ik controleer wel altijd even welk kind hoort bij de ouder naast me, mocht ik die dus niet kennen. Wel houd ik me natuurlijk verre van geschreeuw. Op de mat staan de judoka’s en de scheidsrechters. Mocht het echt niet eerlijk verlopen, kan de coach nog navraag doen. En anders hebben ze pech. Gaat om het mee doen.

Op stap

Komend weekend gaan we weer op pad. Dit keer verder van huis. Samen met een andere judoka en diens vaders. Gezellig carpoolen, erna op de tribune samen de tegenstanders beoordelen. Juichen en mee praten van een afstand. Een toernooi op een hoger niveau, twee coaches mee. Allebei zijn ze zo betrokken en hebben ze zoveel getraind met ze, dat ze erbij willen zijn. Eén coach op de mat en één bij ons op de tribune. Die zal eens wat mee maken, een toernooi vanaf de andere kant zien. Ons zien mee draaien en wiebelen. Foeteren en advies geven. De dag erna ook weer een toernooi, teamtoernooi. Ook leuk, een aantal verschillende leeftijden maken een team en dan strijden tegen een ander team. Ook veel bekenden, dus vooral veel gezelligheid. Een keer niet de tegenstander keuren, maar samen met de ouders elkaar kind bewonderen! En die familiedingen? Dat komt ook wel goed, we halen iets lekkers voor het avondeten, de dochters blijven wat langer op, de tijd die we samen thuis zijn, doen we iets bijzonders mee! Dus mijn welgemeende excuus aan al die klappertandende ouders langs het voetbalveld; ik ben net zo knettergek als jullie. Net zo enthousiast en net zo fanatiek. Ik besteed al mijn vrije weekenden aan de sport van mijn dochters. En we zijn net zo trots! (vooral als ze winnen)

 


signature
Volg hier voor meer leuke info