over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Kaartjes, regels, afspraken

Afspraken noem ik ze het liefst. Geen regels. Tuurlijk zijn er regels hier in huis, zoals in ieder huis. We proberen ons allemaal aan die regels te houden en zo niet, dan krijg je straf…. Nou dat niet eens, ik geef geen straf, ik preek. Vinden ze veel erger. Maar hier in huis hebben we ook heel veel afspraken. Dingen die in de meeste huishoudens gewoon zijn en gebeuren, maar hier dus extra verduidelijking nodig hebben. Afspraken om duidelijkheid te scheppen voor dochter #3, maar die vaak voor iedereen gelden. En dus ligt het vast. En daar baal ik soms van.

Afspraak maken en wijzigen

Als we ergens een afspraak over maken, dan geeft dat duidelijkheid en dus rust. En rust betekent dat het hier in huis allemaal net wat soepeler gaat, dat dochter #3 niet heel te tijd hoeft na te denken over hoe, wie, wat, waar, wanneer en waarom. Werken toch stiekem vaker met “Geef me de 5”. Maar ik zei het al, ik baal ervan. Ik wil gewoon kunnen doen. Ik wil spontaan, ik wil per persoon, ik wil kunnen doen wat ik wil. Wanneer ik dat wil. Klinkt echt veel meer chaotisch dan het is. Maar neem nou onze sleutelafspraak: De dochters hebben alle drie een huissleutel en die moeten ze mee nemen en gebruiken. Dan hoef ik dus niet eindeloos naar die deur te lopen. Nu wil dochter #2 d’r sleutel wel in d’r schooltas doen en d’r tas tussen de middag op school laten. Dus wat gebeurde er van de week; dochter #3 staat in de hal en #2 belt aan. Dochter #3 deed niet open. Want de afspraak is…. Gillende ruzie dus. Afspraak aangepast. Maar je kan geen nuances maken, want nu moeten ze dus de sleutel mee nemen voor als er niemand thuis is. Ben je thuis, doe je open. Maar ik zat me net dus te bedenken dat ik dan weer eindeloos naar die deur kan gaan lopen. Ik wil nuances. Ik wil uitzonderingen Ik wil variëren. Ik wil dat ze hun sleutel gebruiken en indien nodig de deur open doen voor elkaar. Gewoon, omdat je dat doet. Niet omdat er een afspraak over gemaakt is. Ik kan hem bijna gaan uitschrijven als Artikel 1, paragraaf 1.1 Gebruik je sleutel. Paragraaf 1.3 Als de bel gaat, doe je open. Paragraaf 1.345 als je in de hal staat en je zus belt aan, dan doe je open. Paragraaf 1.346 Als je op de wc zit en je zus belt aan, dan mag je eerst afmaken waar je mee bezig bent.

Kaartjes, brieven

Het helpt om afspraken op te schrijven. We hebben een kaartjessysteem. Drie kleuren, groen-oranje-rood met daarop een tekst door dochter #3 zelf geschreven. Indien nodig leg ik een kaartje op tafel. Soms als het goed gaat (groen), soms als het mis dreigt te gaan (oranje-drink even wat water) en als het al te laat is (rood-ga naar je kamer om af te koelen). Doordat de kleur een betekenis heeft, hoef ik niks te zeggen, want soms werkt iets zeggen niet. Doordat dochter #3 zelf de kaartjes heeft geschreven, staat er iets op wat werkt, ten minste zou moeten werken. Daarnaast hebben we een lichtgroen kaartje met de belangrijkste afspraak: ‘bemoei je met je eigen dingen, als je zussen iets doen wat niet mag, dan treden papa en mama op’. Zoiets. Dat ligt standaard op tafel tijdens het eten, doordat ze het wat vaker ziet, hopen we dat ze er wat vaker aan denkt. En dan hebben we nog blauwe kaartjes. Want stel nou dat ik even weg ben, of boven of waar dan ook. En het gaat mis. Dan mogen haar zussen niks zeggen, want dan gaat het helemaal mis. De onderlinge zussencommunicatie heeft hier nogal wat voeten in aarde. Maar om dat te kunnen omzeilen, mogen dochters #1 en #2 in extreme gevallen, goed bedoeld en heel uitzonderlijk, het blauwe kaartje neerleggen. Het blauwe kaartje is het zussenkaartje. Het ik ben je grote zus en ik wil je nu helpen kaartje. Het ik bedoel het goed, want anders voel je je niet fijn kaartje.

We schrijven ook brieven, heb ik volgens mij vaker over geschreven. Een brief aan de leraar als er op school iets gebeurd is, wat er thuis pas uit komt. Met als gevolg dat ze nu al meerdere keren op school naar de leraar is gegaan om er meteen over te praten!!! Brieven over wat er gaat komen, wat je kan verwachten, met eventuele vragen en afspraken. Ik ben net zo’n tekenmens, maar dingen uit tekenen wordt ook vaak aangeraden. Conclusie: dingen opschrijven of van je afschrijven, werkt hier dus echt heel goed. Dat sluit het hoofdstuk en dus het gerommel in het hoofd. Betekent wel dat er door heel het huis briefjes hangen, liggen en zwerven. Maar als het werkt, hang maar op.


signature

Geef een reactie