Met de schoolbus op kamp
Opvoeden, Prikkels

Kamp

Onze dochter gaat op kamp. 4 dagen, 3 nachten op kamp. Kamp met groep 8. Ze vindt het fantastisch, wij ook. Wel voorzag ik een heleboel ellende vooraf. Vragen, onzekerheid, onduidelijkheid. Kamp stress.

Zeurmoeder

Nu ga ik proberen het positief te houden. Met dochter #1 en dochter #2 hebben wij alles keihard aangemoedigd. Kamp wordt super leuk, kijk maar wat je meeneemt en wat je doet. Veel plezier met spooktocht. Daarvoor hoef ik niet met de juf of meneer te gaan praten. Stukje zelfstandigheid, los komen van je ouders, have fun! Maar nu val ik wel in de categorie zeurmoeders. (Ook) ik wilde graag een gesprek met de meneer vooraf. Even mijn kind ‘overdragen’, puntjes mee geven waar ze op moeten letten, want zoals ik al schreef, ik voorzag een heleboel ellende. Dus, een gesprek gepland. Zeurmoeder in week 1.

Nee, we zijn geen zeurmoeders. En we hebben al het recht en reden om even te gaan praten, maar ik vind het van mezelf omdat ik duidelijk meer moeite heb met loslaten dan bij de andere twee.

Kampstress

Daar zat ik dan vrijdag, naar mijn idee veel te laat. Maar beter laat dan nooit. Met mijn mond vol tanden, want er leek helemaal geen kampstress te zijn. Heel de week was dochter #3 keigoed bezig. Ze had op school vragen gesteld, uit zichzelf was ze naar verschillende personen gegaan die mee gaan voor duidelijkheid. Thuis was ze wel druk in haar hoofd, maar niet in doen. Ze legde alles al klaar, ze bleef iets te lang op en kwam steeds iets vertellen. Wat was ik trots. Dat heb ik maar tegen de meneer gezegd; ze doet het super goed.

En toen kwam zondag, de dag dat we haar tas zouden gaan klaar zetten.

Ineens kwam daar de spanning. Lijstjes werden erbij gehaald, aangestreept, herhaald. Helemaal prima, dat geeft rust. Alles moest gecontroleerd. Dus we hebben alles nog een keer gecontroleerd. En hoewel ik het ging merken in haar gedrag, bleef ze zich ontzettend goed houden. Ze gaf zelf aan dat ze het toch wel spannend vind. Alles aan het kamp vindt ze spannend. En het werd steeds spannender.

Nu is het dinsdagochtend, ze gaat vandaag vertrekken. Met een grote schoolbus gaat ze op kamp. Ze kwam net (6:20) haar bed al uit. Nog even terug gestuurd. Nu slaat het evenwicht door naar spanning. Wil ze me extra knuffelen en wil ze niet weg. Maar ik weet dat als ze dadelijk op school is, het evenwicht doorslaat naar de andere kant. Dat ze ontzettend enthousiast zal zijn en het echt naar haar zin gaat hebben. De laatste keer groep-8 kamp voor mij. Ik vind het dit keer moeilijk; zelf denk ik omdat ik weet wat het voor haar betekent. Maar wat ben ik trots. En het feit dat ik niet hoop, maar zeker weet dat ze het naar haar zin gaat hebben, dat bevestigt alleen maar hoe ze gegroeid is. Dus ook dit keer zeg ik vol overtuiging: Have fun!!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *