Levensvragen van een moeder, Wat gaan we doen vandaag?, Zomaar onzin

Meidenavond

Meidenavond, ik vind het zo een vreselijk woord. Ik ben 34. Maar goed, vrouwenavond, moederavond, lady’s night. Wat dan wel?? Eigenlijk is het wel gewoon een meidenavond, een stapel moeders op een hoop, eerst nog braaf thee, maar al snel wordt het wijn. Wat lekkers erbij. Tijd voor ons! Voor ons als vrouw, voor ons als persoon. En waar hebben we het over? Over onze kids en over school en over sport (van de kinderen)

Me-time

Me-time, ook zo een vreselijk woord. Als ik de was doe, doe ik dat toch ook voor mezelf? Als ik de hond uit laat, doe ik dat voor hem. Maak ik er een flinke wandeling van langs het kanaal is het ineens me-time. Zeker als ik dat doe met een vriendin die ook een hond heeft en we eens lekker kunnen bijpraten. Me-time, tijd voor mezelf. Mag niemand me storen. Even alleen aan jezelf denken. Maar goed, dat moet dan gepland worden, want ik heb kinderen. Ik kan niet ineens tijd voor mezelf nemen. Goed, onder schooltijd is de kans redelijk groot dat ze me niet storen. Maar neem nou gisteravond. Vaders is een paar nachten weg, dus ik nodig vriendinnen uit. Gezellig kletsen, geniet ik van. Doet me goed, zoals iemand laatst zei: word ik er gelukkig van? Ja dat word ik. Dus ik reken het onder de noemer: me-time. Maar stel nou dat een van mijn dochters een nachtmerrie had? Of oorpijn krijgt? Nee sorry schat, mama heeft me-time, past niet in het plaatje.

Moeder

De meningen lopen hier heel erg over uiteen en ik had me ook voorgenomen om niet al te kritische vraagstukken te behandelen in mijn blog. Ik wil mijn moederervaringen delen en geen social media discussies op gang brengen. Ik wil van me af schrijven als ik het beu ben en ik wil het delen als we een overwinning hebben. Ik wil mijn opvoedvragen delen met andere opvoeders. Maar goed, hier komt het: Ik ben moeder. Ik ben 24/7 moeder. Vanaf het moment dat ik zwanger was, ben ik moeder. Alles wat ik doe, doe ik in het belang van mijn kinderen. Elke beslissing die ik maak, weeg ik mijn kinderen in mee. Mijn kinderen staan voorop. En waarom? Ik heb ervoor gekozen kinderen te krijgen. Zij zijn afhankelijk van mij. In het begin wat meer, maar ik beslis voor hen. Ik voed ze op, ik leer ze op eigen benen te staan. Zij hebben niet gekozen voor mij. Zij hebben niet gezegd: wat heb jij een leuk leven, past nog wel een kind bij. Zoiets als: er is nog plek in de vensterbank, ik zet er nog een plant neer. Binnen dat moeder zijn, kies ik ook wel eens voor mezelf. Nu ze groter worden steeds meer. Maar als ik iedere avond laat thuis ben en mijn kind laat op bed ligt, wordt zij daar niet leuker en beter van. En ik zie het als mijn taak om ervoor te zorgen dat mijn kinderen wel leuker en beter worden. Voor mij is het moeder zijn, het belangrijkste in mijn leven. Een baan, vrienden, uitjes komen daarna. Mogen aanvullen. Als het past binnen het plaatje ‘gezin’, dan laat ik het toe. En niet andersom.

Je bent meer dan alleen moeder

Ben ik een leukere moeder als ik ook voor mezelf kies? Nee. Ik niet. Nu heb ik ook een iets lastige gezinssituatie, ben ik veel/onregelmatig/onverwacht weg, dan heeft dat een weerkaatsing op heel het gezin. Daar vorm je naar. Ik wel in ieder geval. Maar goed, ik dwaal te ver af. Het wordt een te maatschappelijk kritisch punt, kom maar op met de reacties. Waar het dus om gaat in dit blog, is dat ik heerlijk kan genieten van de momenten dat ik moeder-in-rust ben. Dat mijn kinderen op school zijn (want zeg eerlijk, zodra school belt, rinkelen de alarmbellen) en ik een luxe kop koffie voor mezelf maak. Dat mijn kinderen in bed liggen (en met een nachtmerrie loop ik naar boven) en ik een wijntje drink met vriendinnen. Ik geniet er heerlijk van als ze bij oma slapen en ik met vaders uit eten kan. Moeder-in-rust, daar kan ik me beter in vinden. Maar gisteravond vulde ik mijn me-time met een meidenavond en het was keigezellig.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *