Het wisselen van emoties komt hier zeker ook naar voren. Zonder enige aankondiging, kan het omslaan van lachen naar huilen en (minder vaak) andersom. Zo snel als een boze bui kan beginnen, zo snel kan ze hem weer kwijt zijn. Door de jaren heen, is dit wel verminderd. Wat echter niet verminderd is, is de aanstekelijkheid van de lach.

Mee lachen

Al van kleins af aan is de aanstekelijkheid van de lach niet tegen te gaan. Van familieleden en vrienden, tot onbekenden, als je dochter #3 hoort lachen, dan lach je mee. Hij komt van binnen, van diep. Hij is intens, hij schatert, hij steekt aan. Er zit zo’n geluidje in, waardoor je eigen lachspieren zin krijgen om mee te doen. Wij zijn inmiddels ervaren. Dat betekent dat we elkaar aankijken, met een blik van; tja vooruit dan maar. En dan lachen we mee. Dat intense is denk ik ook bijbehorend. Ze kan intens verdrietig en intens boos zijn, dus ook intens blij. En intens gelukkig. Altijd intens eigenlijk. Maakt ons leven ook meteen weer intens. We leven intens.

Vaker lachen

Er is een tijd geweest, dat wij niet zo goed wisten wat en hoe. Dat we niet wisten hoe ermee om te gaan en dat er zo veel extra prikkels kwamen door school, dat het lachen ons verging. Ons allemaal. Ons lachebekje, want dochter #3 lacht altijd…, zelfs die kon niet meer lachen. Is soms trouwens heel frustrerend, een kind dat ergens anders altijd lacht. Want ja, die lacht altijd. Dat het een masker is om haar onzekerheid te verbloemen, dat realiseren mensen zich niet. Dat ze vervolgens thuis instort, kunnen ze zich niet voorstellen. Maar goed, we hadden het over lachen. Toen het besef kwam dat er minder werd gelachen, zijn we er beter op gaan letten. Het lachen uitlokken. Want door te lachen voel je je goed, lachen geeft een fijn gevoel dat nog even door duurt. Ik heb toen leren nietelen. Dat deed ik al, maar het woord kwam toevallig in diezelfde periode aanwaaien. Soms was de spanning in het lijf zo groot, dat een flinke kietelbeurt letterlijk voor ontladen zorgde. Als me dan gevraagd werd of ik wilde kietelen, dan voerde ze zelf die spanning nog op en hoefde ik alleen maar met mijn vingers te bewegen en langzaam op haar af te komen. Kietelen zonder aanraken, dus nietelen, zei iemand een keer. Die spanning, het idee gekieteld te worden, dat was al het lachen zelf. Kon ik na vijf minuten nietelen, nog even echt kietelen en dan was het goed!

Nu lachen we weer vaker. Liefst met z’n allen.

 


signature
Volg hier voor meer leuke info