Opvoeden, Prikkels

Op onderzoek; deel 1

We gaan de molen weer in. We willen toch meer duidelijkheid om eventuele vervolgstappen makkelijker te kunnen maken. Makkelijker aan de bel kunnen trekken en korte lijntjes naar hulpmogelijkheden hebben. Vorige keer is dochter #3 getest bij een instelling gespecialiseerd in opvoedkundige vragen. Dit keer werd geadviseerd om naar de kinderarts te gaan, we gaan het hele kind eens goed doorlichten.

Spannend

Vrijdag hebben we deze beslissing in overleg met onze begeleider genomen. Zaterdag kwam bij mij de twijfel, de zenuwen. Ik ben altijd een beetje bang dat anderen het ‘probleem’ niet zien. Dat de betreffende hulpverlener of arts niet door het pantser van dochter #3 heen kan prikken. Want zij lacht altijd, is altijd blij en huilt nooit. Tot de voordeur dicht gaat en anderen haar niet meer zien. Wij ervaren haar gedrag (met enige regelmaat) als probleemmatig. Maar anderen zien dat vaak niet, ook op school (waar ze overigens goed luisteren en meewerken) zien ze geen probleem. Want dochter #3 kan zich voorbeeldig gedragen. Ergens anders. Dan komen weer die twijfels, ligt het aan ons? Is het wel wat wij denken wat het is? Overdrijven we niet een beetje? En wat als ze getest wordt en er komt uit dat er niks aan de hand is? Want eigenlijk zoeken we bevestiging van onze vermoedens. En die vermoedens zijn echt wel ergens op gebaseerd, maar toch. Toch ben ik bang dat de arts na al die onderzoeken zegt; ‘Ja het is geen makkelijk kind mevrouw, ze heeft inderdaad moeite met het verwerken van al die prikkels, maar meer kan ik er niet van maken.’ En dan? Dan gaan we verder zoals we nu bezig zijn. Met z’n ups en downs. Kan ik dan die hulpbronnen wel inschakelen. Is het wel nodig dat ik die hulpbronnen inschakel of moet ik gewoon zelf een tandje bij zetten. Niet mauwen maar kauwen, zoiets.

Onderzoek

En dan, dan gaan we naar de arts. Waarschijnlijk moet ik voor het onderzoek weer een stuk of 500 vragen beantwoorden. Net als vorige keer. School een lijst met pakweg 100 vragen. Van die gemene instinkers dat ze verderop hetzelfde vragen met een andere formulering. Of een andere antwoordmogelijkheid. Gewoon eerlijk invullen, niet te veel ditjes of datjes, gewoon zoals het is. Dan komen die vragen vanzelf overeen. Want zo zien wij dochter #3. Vorige keer ben ik dapper begonnen, sommige dingen waren meteen duidelijk. Vaders en ik vonden dit het beste, omdat ik toch beduidend meer thuis was dan hij en dus een beter beeld had. De vragen die ik niet direct kon beantwoorden, hebben we samen gedaan. Soms moet je ook jaren terug denken, wanneer kon ze lopen, oogcontact weet ik veel. Lijsten weg gelegd en de dag erna weer opnieuw. Alleen de vragen die nog niet beantwoord waren, want anders ga je nadenken. Dochter #3 is onderworpen aan twee dagen onderzoek. Zij alleen met de hulpverlener in een kamer. Masker op en gaan. Ik probeer mezelf altijd wijs te maken dat die mensen heel de dag dit doen en echt wel door het masker heen prikken. Aan de andere kant heb ik tijdens de eerste intake autisme zelf ter sprake moeten brengen. Want Meneer stelde alle onderzoeken voor die hij in huis had, behalve autisme. Maar waarom dan mevrouw? Nou, dat lijkt mij duidelijk. Inmiddels zijn we ruim twee jaar verder en willen we meer. Het gaat ons niet om de duidelijkheid, om de stempel. Het gaat erom dat we meer handvaten krijgen hoe we dochter #3 kunnen helpen. Helpen zelfstandig worden, helpen zich staande te houden in deze maatschappij. Helpen omgaan met overprikkeling. Is het wenselijk voor haar of voor ons dat er andere hulp komt? Of dat wij dingen anders vormgeven dan we al doen? Zo veel twijfels en vragen waar ik geen antwoord op weet. Dan gaan we testen en dan? Wat willen we dan? Gelukkig hebben wij een begeleider met ervaring. Dus daar luisteren wij braaf naar. We gaan eerst maar eens opnieuw op onderzoek. En als we de resultaten hebben, kijken we dan wat we ermee gaan doen. Goed idee.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *