Daar zaten we dan, vier weken en 75 vragen later in het ziekenhuis. Eerst op gesprek bij de kinderpsycholoog. Daarna naar de kinderarts. Ik wist het niet meer, na vier weken, wat de reden was dat we nu precies de kinderarts geadviseerd hadden gekregen. Ik had erom gevraagd bij de huisarts en gekregen wat ik vroeg. Maar waarom, waarom is er niemand die eerder al reactie gaf. Misschien wist de huisarts niet dat ze in het dichtstbijzijnde ziekenhuis geen autisme onderzoeken. Kan. Ik weet niet wat ze in haar verwijzing heeft geschreven. In een latere verwijsbrief, staat vermoeden ppd-nos wel genoemd. Dus waarom, waarom bellen de mensen uit het ziekenhuis niet even op naar mij of de huisarts. “Mevrouw, ik heb een doorverwijzing voor uw dochter met een vermoeden van pdd-nos. Het lijkt me niet dat u dan bij ons op de goede plek zit, want wij onderzoeken en behandelen voornamelijk ADHD en andere gelijksoortige gedragsproblematiek.” En ik, ja ik ben weer goedgelovig vol erin gegaan. Ik kreeg de brief waarboven stond ADHD, OCD en nog wat afkortingen én gedragsproblemen. En juist die laatste hadden ze onderstreept voor ons. Eerlijk gezegd interesseert het me nog steeds niet wat er op de stempel staat, maar haar gedragsproblemen zijn de reden dat we hulp zoeken. Dus ik was er van uit gegaan dat die professionals ons wel op de goede plek zouden zetten.

Kinderpsycholoog

“Kun je zelf vertellen waarom je hier bent?” Even een ander verhaal, maar ik heb tijdens mijn opleiding geleerd geen ‘waarom-vragen’ te stellen, die kunnen als aanvallend beschouwd worden. Is echt heel moeilijk om niet te doen, probeer maar eens een week. Maar viel me wel op dat deze mevrouw deze les gemist had. Of niet gekregen heeft, want ik heb geen psychologie gestudeerd. Maar goed, waarom zitten we hier. Vanwege mijn gedrag zegt dochter #3. Ik kan heel erg boos worden, vooral op mijn zussen of ouders. Vervolgens mochten wij de rest vertellen. Wat we constateren, wat we al proberen en toepassen. Wat we al verbeterd hebben, wat we zouden willen. Wij willen een diagnose en dan een folder waarin staat wat er allemaal voor mogelijkheden zijn. Denk even aan speciaal onderwijs, brusjesdag, verzin iets. Maar wat, wie, waar en wanneer kunnen we inschakelen voor hulp. Lijkt een beetje op de ‘geef-me-de-vijf’ methode van Colette de Bruin. Wat gaan we doen, wie gaat dat doen, waar gaan we dat doen…. dat dus. Klinkt misschien een beetje kort door de bocht, maar zo ervaren wij het wel. We lopen steeds weer opnieuw tegen ‘problemen’ aan en we weten gewoon niet waar we terecht kunnen, zonder steeds opnieuw te moeten beginnen. Ik wil een map waarop staat: Dochter #3 Autist. En in die map zit dan een gebruiksaanwijzing. Droom lekker verder, maar goed zou wel ideaal zijn als het zo kon. Maar de kinderpsycholoog dus. Ze kwam na een kwartier tot de conclusie dat we misschien niet helemaal op de goede plek zaten, want zij richten zich vooral op de andere kant van de prikkelverwerkingsproblemen. De ADHD kant. Dat wisten wij niet. Dus eigenlijk hadden we allebei de neiging om op te staan en weg te lopen. Vier weken gewacht op iets dat we al wisten. Ze stelde voor dat we naar de GGZ gaan. Daar kan ze dan geholpen worden om te leren omgaan met haar boze buien. (momenteel wel wenselijk trouwens)Maar niet wat we willen, we willen eerst weten wat ze nou precies heeft. Dat komt dan vanzelf wel naar voren, was de reactie.

Kinderarts

Vervolgens vertelde de kinderarts niet heel veel anders. Ze tekende een mooi lijntje met allerlei problematieken op de juiste plek. Duidelijk, maar dat wisten we al. Ze herhaalde wat de kinderpsycholoog zei, duidelijk. Vaders gaf aan toch eerst die diagnostiek opnieuw in te willen gaan. Moeilijk, moeilijk, maar wel te doen. Duurt het nog lang voor ze 10 wordt? Uhm…. Ik ben vandaag jarig, zegt dochter #3. Dus ja, nog ongeveer een jaar. Weet je, het kan gebeuren. Maar ik vind het zo zonde van de tijd. Kinderarts schrijft verwijzing voor GGZ (maandag) bel dan donderdag zelf ook even dat vinden ze prettig. Dat geeft aan dat je gemotiveerd bent. Dus donderdag gebeld. Nee mevrouw, wij bellen u voor een afspraak. Het is niet gebruikelijk dat u ons belt… Inmiddels 1,5 week verder. Toch maar eens gebeld. Toevallig wilde ze mij net gaan bellen. Ik stond op de bellijst. Over 3 weken kunnen we terecht. Voor de intake. Eind januari heb ik het CJG gebeld, paar dagen later werd ik terug gebeld. Voor een eerste telefonische intake. Binnen 6 weken zou ik reactie krijgen. Toen maar onze ‘oude’ begeleider gemaild, wat vind jij? Hij kon heel snel een keer langs komen (vrijdags) en die dinsdag zat ik bij de huisarts voor een verwijzing. Inmiddels was het eind februari toen ik de afspraak van het ziekenhuis kreeg, vier weken later. Weer twee weken later krijg je de afspraak voor nog eens drie weken. We zijn dadelijk drie maanden verder. Drie maanden waarin het thuis echt niet anders of beter gaat. Drie maanden waarin we ons best doen maar nog steeds een dochter hebben die ongelooflijk dwars en eigengereid  kan doen. We willen haar zo graag helpen. En op momenten dat het dan weer helemaal mis gaat, dan baal ik. Dat wij wel willen helpen, maar dat het zo lang duurt eer je zelf geholpen wordt.


signature
Volg hier voor meer leuke info