over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Op onderzoek deel III

Expres heb ik hier lange tijd niks over geschreven. De ouders die net als wij in dit traject zitten, of zaten, weten dat er per stapje nagedacht moet worden en dat daar gerust wat weken overheen gaan. Mijn complimenten voor het meedenken van de GGZ, want na het intakegesprek was het wel duidelijk dat onafhankelijk van de uitslag, het verstandig zou zijn als we meer begeleiding krijgen. En dus werden we én op de wachtlijst voor onderzoek én op de wachtlijst voor begeleiding gezet. Met als uitkomst dat we zelfs al begeleiding konden krijgen voor de uitslag van het onderzoek er was! Maar laat ik even een paar stappen terug gaan.

Weken geleden

Na de intake werd er dus besloten dat verder onderzoek wenselijk was. Ja, dat was ook onze vraag. We zijn niet de enige die dit willen en moesten dus even wachten tot er tijd was. Dochter #3 zou een ados onderzoek krijgen (een obserservatie naar autisme kenmerken) en er zou nog een gesprek met ons plaats vinden ter verduidelijking op het verslag van een aantal jaar geleden. Op weg naar het ados onderzoek was dochter #3 zenuwachtig, logisch. Dat uit zich dan met geklets. Heel veel geklets. Je wilt niet weten hoeveel je kan bespreken als je 20 minuten samen in de auto zit. Aangekomen werd ze door een medewerker meegenomen en ik bleef in de wachtkamer. Ik voelde hem al aankomen, dochter #3 zette haar masker op, ze zou dit klusje wel even klaren. Naderhand in de auto vroeg ik hoe het was. Ze was moe, zei niks, at haar fruit. Ze wist het niet meer en wilde niet vertellen. Energiepeil was leeg. Waarom??? Was het onderzoek zo intens  of kostte het zo veel moeite om haar masker op te houden? Dat kan ze me natuurlijk niet vertellen. Een week of wat later had ik dan het gesprek. Uit het ados onderzoek was eigenlijk niet echt iets te voorschijn gekomen. Geen opvallende kenmerken. In het gesprek heb ik geprobeerd zo veel mogelijk duidelijk te maken van hoe het leven thuis is en was. Dat was is moeilijk. Huilde ze veel? Nee, maar ik had haar altijd in de draagdoek omdat ze anders huilde. Zo veel dingen die naar de achtergrond zijn verdwenen en wat soms pas later terug komt. Aan het einde van het gesprek had de psycholoog het erover dat ze toch ook wel kenmerken van ADHD hoorde. ADHD… zit ik er zo naast? Ken ik mijn kind zo slecht? Heb ik zo gefocust op het een, dat ik het ander niet zie? Soms denk ik zelfs: Wil ik dat mijn kind ASS heeft en zie ik daarom alleen maar dat?? Weet ik zo weinig van ADHD (bij meisjes)??

ADHD

ADHD, ik weet het niet. Nog steeds niet. Ik heb me erin verdiept, ik heb google geraadpleegd op ADHD bij meisjes, want dat zou net als ASS bij meisjes anders zijn dan bij jongens. Ja, ik zie echt wel puntjes die overeenkomen. Maar is dat niet met veel van dat soort zaken, dat we allemaal wel wat herkenning hebben? Maar het voelt niet goed, het voelt niet als: Dit is het. Er is te veel wat niet klopt. Maar, ik ben om hulp gaan vragen van de professional, dus ik sta open. Ik ga erin mee. Ik laat me verbazen en verrassen. Tijdens het evaluatiegesprek zijn we hier natuurlijk dieper op in gegaan. Gelukkig was onze vorige begeleider er ook bij, want tijdens zo’n gesprek laat ik me makkelijk overrompelen. Ik heb tijd nodig om na te denken en ga dan makkelijk mee in wat er gezegd wordt. Zeker als de ander heel erg overtuigend is. Onze vorige begeleider ging er ook niet helemaal in mee, wist gelukkig kenmerken te noemen die meer op ASS wezen. Met als conclusie: werkdiagnose ADHD en ASS. Er worden nog een aantal gesprekken met dochter #3 gevoerd en we gaan de thuisbegeleiding opstarten. We kijken het een tijdje aan en werken vanuit hier verder. En we gaan ritalin proberen. Hier komt een apart blog over, maar onze motivatie was: als het werkt, is ze er alleen maar mee geholpen. Dus laten we het proberen.

Op onderzoek

We blijven dus nog een beetje onderzoeken. We houden het open, we kijken het aan. Waarom is die diagnose nou zo belangrijk? Misschien kom ik hier later nog wel eens op terug. We zitten in ieder geval weer in de molen, we draaien nog een tijdje rond. Er komt vast een moment dat we echt zeker weten wat het is, of niet is. Of beter gezegd: wat werkt en wat niet werkt. We komen er wel.


signature

Geef een reactie