Opvoeden, Prikkels

Op onderzoek deel III

Nadat het onderzoek in het ziekenhuis niet was wat het had moeten zijn, kwam nu de afspraak bij de GGZ. Ik had ook een verwijsbriefje voor een andere instelling, maar na aanmelding bleek daar een wachtlijst van drie maanden te zijn. Bij de GGZ konden we binnen drie weken terecht voor het eerste gesprek.

Intake

Gelukkig vielen de vragenlijsten mee dit keer. De juf was zo slim om een verslag te schrijven waarin de belangrijkste punten aan bod kwamen, dit verslag is vast vaker inzetbaar. Ik heb dochter #3 uitgelegd dat die mensen er zijn om ons te helpen. Begrijpelijk wil ze liever niet dat wie dan ook weet van het ‘niet-ideale’ gedrag. Met als gevolg dat ze de meeste gesprekken begint met: ‘Met mij is er niks aan de hand hoor, alles is makkie.’ Dit gesprek was ze dus voorbereid. Met als gevolg dat ze geen antwoord durfde te geven. Ik mocht het doen. De psycholoog greep in, door de vragen anders te stellen, aanzetjes te geven. En toen kon ze aardig d’r ei kwijt. Wat ik dan zo mooi vind, is dat zijzelf heel andere zaken als problematisch ervaart. Deels waarschijnlijk omdat we veel zaken al vereenvoudigen voor haar. Daarna is ze naar de speelkamer gegaan en heb ik nog mijn verhaal kunnen doen. Heb ik alles verteld? Vast niet, het is inmiddels 9 jaar die ik moet samenvatten in een half uur. 9 jaar ervaring, aanpassen, bijstellen. En ook ik vergeet te zeggen wat we al doen, zoals het picto-bord, zoals gesprekjes voor het slapen gaan, zoals al die extra tijd die zij krijgt ten opzichte van haar zussen. Maar ik heb een aardig beeld kunnen schetsen.

Vervolg

Ze waren het met me eens om opnieuw onderzoek te doen. Ze bestuderen het oude verslag en werken vanuit daar verder. Niet alles hoeft opnieuw in kaart gebracht. Wel adviseren zij begeleiding. We staan voor beide zaken op de wachtlijst. Want het onderzoek zal wel een week of 8 duren eer we aan de beurt zijn en als we dan weer op de wachtlijst gezet zouden worden, dat zou zonde zijn. Blijkbaar is het duidelijk dat er iets mis is. Ik vind het jammer, acht weken. Dan is het bijna zomervakantie, week of twee, drie voor de resultaten er zijn. En dan begin je zo aan het nieuwe jaar. Fijn dat ze iets gaan doen, dat voorop. Ik hou gewoon niet van wachten.

Ze vroegen aan het einde van het gesprek aan dochter #3 of ze nog vragen had. ‘Wat is autisme?’ vroeg ze. Dat vonden ze een goede vraag, maar wel een moeilijke. Ze komen er later op terug. Eerst zeker weten of het dat is. Jullie horen het van me, ik kom er later op terug.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *