Levensvragen van een moeder, Prikkels, Zomaar onzin

Sneeuwpret

Zondag zou het gaan sneeuwen. Vijf tot tien centimeter. Hele plannen werden gesmeed, sneeuwballen, sleeën en een pop, ze zouden het allemaal gaan doen zondag. Want het zou gaan sneeuwen. Ik zag het al gebeuren; vijftien centimeter in Limburg en Groningen en niks bij ons. Dus dat heb ik lekker pessimistisch heel de zaterdag lopen verkondigen. Want het kan, dat er bij ons niks valt. En dan heb ik een kind dat ernstig teleurgesteld is.

Sneeuw

Zaterdagavond begon het, de eerste sneeuwvlokken vielen naar beneden. Vielen, want in Nederland dwarrelt het zelden. Vol vertrouwen doken ze hun bed in. Om zondagochtend de gordijnen open te doen en een gewone straat te zien liggen. Ook de achtertuin bleek geen plaatselijke bui gehad te hebben en was dus ook niet wit. De teleurstelling viel mee, want de verwachtingen waren goed. En later op de dag kwam dan eindelijk die sneeuw. De ballen zijn gegooid, de pop is gemaakt. De buurt kwam tot leven in een stil landschap. Ze houden het nooit zo lang vol bij ons, de weg naar de sleeberg kost vaak meer tijd dan het sleeën zelf. Maar ze hebben pret, daar gaat het om. Maandag werd er nog wel wat gespeeld, maar het zijn geen die-hards, die dochters van ons. En toch geeft sneeuw een bepaald genoegen. De voorpret, de napret, iedereen is hier een soort van tevreden als het sneeuwt. Misschien is het de rust die sneeuw heeft, een demping van prikkels. Van mij mag het heel de winter sneeuwen.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *