Levensvragen van een moeder, Prikkels, Prikkelverwerking, Wat gaan we doen vandaag?

Terug in de tijd

Van de week zijn we naar het openluchtmuseum in Arnhem geweest. Dit blog is een combi over het museum en onze ervaring. Een museum is een gebouw, dus het openlucht is een museum zonder dak.

Openlucht, oh is het buiten

We liepen door de ingang weer naar buiten, wat voor de openbaring zorgde bij dochter #3. Ze had verwacht dat het museum geen dak had. Maar dit was ook wel leuk. Het eerste het beste huisje, een boerderij uit de 19e eeuw, werd bestempeld als huisje van de heks. De kans dat dat echt zo is, is zodanig echt, dat ze niet alleen op de deur durft te kloppen. Samen met een van d’r zussen durfde ze dan wel te gaan kloppen. Ik kreeg meedelijden met de hardwerkende boeren van een paar eeuwen geleden. Hard moesten ze werken, nu worden ze bestempeld als mensen in een heksenhuis. Gelukkig hebben onze kinderen alle drie wel interesse in wat er te vinden is. Verschillende interesses, maar als we vertellen wat we tegen komen, wat al die apparaten zijn, dan luisteren en kijken ze toch wel goed. Goed, de zesde boerderij op rij wordt wel wat minder interessant. Gelukkig kwamen toen de Zaanse huisjes. Hier was wat meer leven en een snoepwinkeltje… Heb ik toch even de dag helemaal compleet gemaakt door ze een stroopsoldaatje te geven.

Blijven lopen

Kon onze meid nog een koe melken ook.

Vanaf de scheepswerf hebben we het bootje genomen naar de overkant. De kinderen mochten ons via een touw naar de overkant trekken. De wandeltocht weer voortgezet, wederom een ‘heksenhuisje’ tegen gekomen en ze kon het niet laten; er werd weer geklopt. Inmiddels hadden vooral de toiletgebouwen van vroeger de interesse gewekt.

Een sprong door de tijd bracht ons naar de postservice, kaasfabriek en tramstel. Een ritje in de postkoets was een leuke afwisseling. Zulke activiteiten beleeft dochter #3 altijd volop. Vol spanning stapt ze in de koets. Vol enthousiasme beleeft ze de rit. Dat betekent ook dat ze op een gegeven moment op is. Hoewel het gezellig druk was en we dus zeker geen last hadden van opstoppingen, begint het halverwege zijn tol te eisen. Dochter #3 begint moe te worden en haar enthousiasme keldert. Dan begint het zeuren. Daar is moeilijk mee om te gaan, moeilijk te doorbreken. Gelukkig waren de (moderne) toiletten en de speeltuin niet ver meer. Na een pauze en een beetje strenge toespraak onze tocht vervolgd. Maar dan blijft het trekken. Vaders en dochters doken de kerk in en ik ben even gaan zitten met dochter #3. Even gewoon niks. Even tot zichzelf komen. Daarna ging het gelukkig beter, het kindererf gaf ook weer wat afleiding. De koeien werden gemolken, de was werd gedaan, hard werken loont; daarna konden we het rondje gezellig afmaken.

Bier drinken

In de brouwerij mochten we een beetje bier proeven, vaders en ik. Een klein proefbekertje, je kent het wel, en let wel we hebben er één gedeeld. Maar als wij gedronken hebben, dan rijden we niet. Dus… dat was lastig thuis komen, bedacht dochter #3. Maar ze had al snel de oplossing, er stonden genoeg huizen en zelfs bedden om daar te blijven. Gelukkig viel de slok bier niet al te zwaar en konden we na een molenbeklimming gewoon in de auto stappen richting huis.

We hebben een leuke dag gehad in een bijzonder museum. Leuk om zo veel geschiedenis te zien en met de kinderen te bekijken. We hadden van te voren niet gedacht zo lang daar te zijn, nu was het ook een redelijke afstand om te lopen. Zoals verwacht een flinke dip in gedrag, maar door er tijd voor te nemen, hebben we hem overwonnen. En complimenten aan de meneer in de Indonesische tuin. Hij heeft in 10 minuten zo geboeid verteld, dat wij allemaal geleerd hebben en nooit meer vergeten.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *