Zwitserse koe
Opvoeden, Prikkels

Triggers en grenzen

Van de week ben ik een blog begonnen te schrijven over mezelf. Over mijn grens die ik had bereikt en dat ik het even niet meer wist. Dat vind ik altijd moeilijk verwoorden, want ik wil geen kwaad spreken over bepaalde personen. Toevallig kwam ik op Facebook een item tegen dat dit onderwerp vanaf de andere kant benaderde en ineens wist ik hoe ik het moest schrijven.

Facebook- item

Op een groep waar ik lid van ben op Facebook, over hoog-gevoelig en strong-willed kinderen, schreef een moeder een tekst over grenzen en triggers. Ik denk dat ik haar begrijp, veel berichten die er geplaatst worden gaan over de wanhoop van de ouders om iets aan het gedrag van de kinderen te kunnen veranderen. Hoe doen jullie dit, hoe kan ik dat oplossen. Haar bericht was volgens mij zo bedoeld, dat ouders eens naar zichzelf kijken. Welke grens heb jij bereikt, wat is er bij jou getriggerd? Leer jezelf kennen en dan kun je beter met je kind omgaan zoals je kind is, in plaats van je kind willen aanpassen.

Fantastisch lieve dochter

Laat ik voorop stellen dat dochter #3 echt een heel lief, gezellig, enthousiast meisje is. Als ze ergens voor gaat, dan stort ze zich er ook echt voor 100 procent in, ze doet onderzoek, ze overlegt alles, ze bekijkt opties en bespreekt deze. Ze gaat aan de slag, zegt wat ze doet, pakt de spullen en vraagt om hulp. Ze is zo geconcentreerd bezig, dat ze niet onderbroken kan worden. Geen zussen die in de weg lopen, geen vragen over een ander onderwerp.

Tot zo ver gaat het goed

Maar soms is het gewoon even genoeg. Ze vraagt gewoon heel veel aandacht en daarmee veel tijd en vaak ook veel energie. Regelmatig ‘moet’ ik mijn eigen bezigheden staken, om haar aan te horen of verder te helpen. Dat doe ik met liefde. Met een geduld waarvan ik niet wist dat ik het had, want geduld is over het algemeen niet mijn grootste competentie.

Dat is mijn grens, daar ligt mijn trigger

Ineens is het mij genoeg. Ik breng zo veel geduld op, ik geef haar zoveel aandacht. Maar als dochterlief dan weer eens niet tevreden is, weer eens een boze reactie geeft, weer begint te brommen, dan ben ik het zat. Dat wil ik niet meer, dan moet het stoppen, dan moet zij ermee ophouden. Dan kan ik niet meer geven dan ik al doe, dus dan moet het van haar komen.

Natuurlijk weet ik dat het zo niet werkt

Daar begrijp ik al die andere ouders van de Facebook groep. Waarschijnlijk hebben zij ook al zo veel geprobeerd, geven ze al zo vaak en zo veel van zichzelf. Dan zouden ze zo graag van iemand anders de oplossing krijgen. Ik vond het een pijnlijk statement van de schrijver van het bericht. Ik heb erop gereageerd, wat ik niet vaak doe omdat ik een hekel heb aan het spuien van meningen en lekker in discussie gaan via Facebook. Ik (wij) wil(len) mijn kind niet zonder probleem krijgen (ja ok, zou wel makkelijk zijn, maar is niet realistisch), maar soms wil ik van iemand anders horen hoe ik met dat betreffende probleem om kan gaan. En dan heb ik ook het liefst de oplossing, meer dan het advies te zuchten en tot 10 te tellen. Ik lees dan de reacties, de genoemde oplossingen zijn vaak al wel bekend. Ik lees dat ik niet alleen ben en dat ik eigenlijk alleen zelf de beste oplossing kan vinden.

Ik besluit nog maar een keer te zuchten en tot 10 te tellen.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *