Levensvragen van een moeder, Wat gaan we doen vandaag?

Van ‘Every day a Mile’ naar ‘mud run’

Heerlijk als ik over mezelf kan schrijven. Er is altijd genoeg te zeggen over de dochters, maar soms staan ze net even minder vooraan te vervelen en heb ik dus tijd, maar vooral aandacht voor mezelf. Zo ben ik de laatste tijd niet zo heel gezond bezig geweest. Heel hard in de spiraal omlaag gecirkeld. En daar kan ik honderd excuses voor verzinnen, maar ik heb het zelf gedaan. Bij mij werkt het bovendien zo: als ik veel beweeg, eet ik ook gezond en heb ik minder zin in ‘ongezond’. Beweeg ik weinig, pak ik veel wat ik niet zo moeten pakken en daarvan word ik alleen maar loom. En van veel suikers word ik ook nog eens lekker huilerig. Niet doen dus.

Dank je #asicsfrontrunner

Gisteren een oproepje ingevuld van #asicsfrontrunner. Kun je je aanmelden om in het team deel te nemen om asics te promoten en natuurlijk, veel belangrijker, andere mensen te motiveren om te bewegen. Nu heb ik het afgelopen jaar best wel wat mensen zo ver gekregen om mee te gaan doen in de hardlooptraining van maandagavond. Het clubje was een beetje ingezakt, maar nu hebben we weer een aardige groep bij elkaar. Zelf heb ik al twee maanden niet met ze mee gelopen. Deels vanwege werk en andere afspraken, deels luiheid. Slecht weer, geen zin. Dus, #asicsfrontrunner, eerst mezelf motiveren weer te gaan bewegen. Op zich niet zo moeilijk, want als ik na het douchen even goed naar mezelf kijk, weet ik heel duidelijk waarvoor ik het doe. Wat er gebeurt als ik het niet doe, beter gezegd. Maar die motivatie raak ik altijd halverwege de trap kwijt en als ik dan voor mijn kledingkast sta, is die warme trui toch aantrekkelijker dan mijn hardloopkleren. Bovendien loop ik niet graag alleen…

Every day a Mile naar mud run

Maar goed, ik kan me niet aanmelden als ik er niks mee doe. Ik hou van een stok achter de deur. In dit geval is een dikke eik nog beter. Ik heb me dus gisteravond aangemeld, tijdens het niet door gaan van de hardlooptraining vanwege het weer, dus dan moet ik nu wat gaan doen. Vorig jaar januari deed ik mee aan de every day a mile challenge. Elke dag een mile hardlopen. Eigen tempo, maar gaan. Nu bleek dat stuk dijk achter mijn huis, van deur tot einde dijk en terug toch ongeveer een mile te zijn. Dus vanochtend; hardloopkleren aan, muziek op, hond mee en gaan. Ik heb me kapot gelachen, want het was zo glibberig dat ik de dijk al niet op kwam. Dus via het hek mezelf omhoog getrokken en toen was het redelijk te doen. Soppen in de modder, soppen in mijn schoenen. Na de tweede bocht werd de modder nog erger, maar ik bleef overeind. Er was zelfs een hek om overheen te klimmen, dus het werd een echte mud run. Het hek aan het einde aangetikt, dat moet. Anders ga ik smokkelen. En terug glibberen. De spullen hangen en staan te drogen, morgen ga ik weer.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *