Prikkels, Prikkelverwerking

Verjaardag

Afgelopen zondag hebben we de verjaardagen gevierd van dochter #2 en vaders. Een fantastisch voorbeeld hoe wij hier als gezin mee omgaan! Het vraagt vooral veel sturing en begeleiding. Goed taken verdelen en tijd nemen.

Voorbereidingen

Normaal proberen we zo min mogelijk te bespreken en bekend te maken, regel ik zo veel mogelijk onder schooltijd en bedtijd. Maar in de vakantie is dat toch lastiger. Dus dochter #3 wil mee denken. Meedenken, continue. Over de cadeaus, over de slingers, over het gebak, over de hapjes, over de tijd, over de gasten. Deze laatste mogen nog net zelf weten waar ze gaan zitten. En dit de hele tijd. Een paar dagen van te voren. Het liefst langer, maar er heerst hier regelmatig een spreekverbod op bepaalde zaken om die tijd in te korten. Er wordt dus de hele dag, op de gekste momenten een verjaardagaangelegenheid ter sprake gebracht. Soms luisteren we braaf naar alle goede bedoelingen, soms luisteren we gewoon niet en soms is het heel erg lastig om te luisteren. Maak maar eens een boodschappenbrief als iemand de hele tijd andere suggesties heeft. Donuts (zullen we taart bakken), chips (ik lust ook borrelnootjes), bier (oma drinkt spa)… In dat bolleke van dochterlief is er dus continue een gedachtestroom aan de gang. Dit is best vermoeiend voor haarzelf, ze moet dit steeds in rechte banen leiden. Ze is hier de hele tijd mee bezig. Ze weet gewoon erg graag waar ze aan toe is, hoe de dag gaat verlopen. Dat betekent wel, dat er weinig ruimte over is in die gedachtestroom voor alle andere dagelijkse bezigheden.

Het feest

Dit jaar was er zelfs nog meer om over na te denken. Er kwam familie uit Oostenrijk. Die spreken een andere taal. Kortom, zaterdagavond was de spanningsboog zo hoog, dat er niet meer gefunctioneerd kon worden. Vaak weten we dan wel af te leiden met een flinke wandeling met hond. Maar zelfs dat was geen succes. De muziek in de buurt was een prikkel te veel. Zussen liepen in de weg. Alles werkt dan op de zenuwen. Dus hop naar bed, dan is het eerder morgen.

Op een dag als deze hebben we extra structuur. We maken al gebruik van diverse week/dagstructuren, maar vandaag was er zelfs een lijstje met hoe laat het bezoek zou komen. Er is een duidelijk taakverdeling (de jarige mag opendoen), dochter #3 krijgt meestal de taak om voor koffie/thee en gebak te zorgen. Dit is een duidelijke taak die ze goed, alleen, kan uitvoeren zodat ze helemaal in haar element is. Ze weet wat zij kan doen, ze weet wat anderen voor antwoord kunnen geven en ze weet hoe ze daarvoor kan zorgen; er kan dus niet zo veel mis gaan. Wel fijn als er dan geen koffiekopjes omvallen ofzo. Inmiddels zijn we allemaal al zo getraind, dat de verjaardag goed is verlopen. De kinderen gaan buitenspelen en #3 blijft lekker thuis. Ze helpt wat mee, speelt met een buurjongetje, rommelt wat aan. Ze weet inmiddels zelf al goed dat ze beter niet met zo’n grote groep kinderen kan gaan spelen, zeker niet op een dag dat ze al zo gespannen is. Het einde van de dag is nog even een ding op zich. We ronden niet af, we hebben nog een ‘aparte’ taak. Vaders of moeders gaat één op één dochter #3 in bed leggen. Als iedereen weg is, alle spanning uit dat lijf kan, dan blijft er niet veel over. Op is op, zeg maar. Dan kan ze niet naar boven gestuurd worden, met ‘ga maar vast je tandenpoetsen’. Dan gaat het mis. Maar nemen we die tijd, één op één, dan is het zo gedaan. De andere twee mogen nog even tv kijken, of duiken in bed met een boek en krijgen erna ook nog even aandacht.

Succes

Het was een leuke dag. Dochter #3 heeft zich goed gedragen, niet gehuild. Dat is wel eens anders geweest. Maar ook dochter #2 heeft een leuke dag gehad. Ze heeft mogen doen wat ze wilde doen, ze is vreselijk verwend en kon heerlijk haar gang gaan. We hebben nog even gekletst en geknuffeld, ze is tevreden gaan slapen. Dochters hebben genoten, wij hebben het overleefd. Missie geslaagd.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *