over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Verlies en aanwinst

Heb ik eindelijk weer eens tijd en zin om te schrijven, komt kat #4 klieren. Even voor de duidelijkheid, kat #1 en #2 zijn inmiddels niet meer onder ons. Kat #4 komt altijd kroelen als ik mijn tablet pak. Kopjes geven, over mijn scherm lopen. Laatst had ik mijn laptop op de bank gezet, ging ze na 10 minuten kroelen achter het scherm liggen, met d’r kop eroverheen. ‘Zie je mij…’ Kat #4 is een doerak, een scheet en een knuffelkont.

Verlies

Van de zomer ging kat #1 dood. Vijf jaar eerder was #2 al gegaan, wat een verdriet. Wat wil je bij drie kleine kinderen. Kat #1 was 16 jaar oud. Bijna mijn halve leven was kat #1 bij mij. Ik heb trouwens helemaal niks met katten. Ik ben geen kattenmens. Maar goed, 16 jaar geleden een zwak moment gehad en een kitten gekocht. Want dan zijn ze wel lief. Nu werd ze oud. Ze lag wat op een stoel en deed net of ze de hond en kat #3 niet zag. Ze werd mager, dus wij hadden al een paar keer subtiel opgemerkt dat ze niet heel lang nog mee zou gaan. Wat een verdriet wederom toen ze overleed. Maar dat hoort erbij, natuurlijk zelf mee gehuild, maar we zijn daar wel lekker nuchter in. Ook naar de kinderen; ze was oud, dan is het op een gegeven moment klaar. Tuurlijk missen wij haar. Dochter #2 is ons dierenkind. Die kan alles met alles wat leeft. Ze wilde een nieuwe kat. Duidelijk gemaakt dat een andere kat, niet kat #1 is. Maar toch wilde ze er heel erg graag eentje bij.

Aanwinst

Na alle voors en tegens besproken te hebben, besloot dochter #2 dat ze als verjaardagscadeau een nieuwe kat wilde. Wij naar de boerderij, een nestje zwarte katten bekijken. Vind ik zelf echt nog de minst leuke, maar er zat er een bij met vlekjes. Die was alleen niet zo van ons gediend. Kat #4 wel, die vond het helemaal fijn bij dochter #2. En het is echt een heerlijk beest. Zo klein als ze was, ze liet iedereen zien dat ze niet bang was. Sprong overal in, op en over. Lag in de mand van de hond, daagde kat #3 uit. Had meteen een plek in ons gezin opgeëist. Maar dat werkte bij dochter #3 toch anders. Achteraf gezien had ik het kunnen weten, want zo reageert ze met alle nieuwe dieren. Ze stort zich er vreselijk op. Ze verpletterd ze met liefde, aandacht, bezorgdheid en onzekerheid. ‘Wat als ze op de bank wil? Wat als ze met kat #3 wil spelen? Wat als ze de trap op gaat? Wat als ze het eten niet lust? Wat als de hond het niet leuk vindt. Wat als ze heel veel mauwt? Wat als ze op schoot springt? Mag ik haar optillen? Nee toch niet. Mag ik haar op schoot? Help je me. Wat als ze haar nagels in mijn been zet?’

Wennen

Dochter #3 vindt dieren leuk. Maar ze moet eraan wennen, ze moet ze leren kennen. Misschien dat ik het nu weet en een volgende keer wat meer voorbereid. Maar de kat was voor dochter #2, we gingen vrij spontaan. Ze had er niks mee te maken. Dan zou ze haar al opeisen voor ze er was. Alle voorbereiding ging naar dochter #2. Het was haar cadeau. Dat betekent wel dat het zeker twee dagen onrustig is in huis. Dat we heel veel vragen krijgen en antwoord moeten geven, uitleggen, helpen. Ik vind het even vertederend als vermoeiend. Vertederend omdat ze zo graag wilt, ze probeert, ze neemt d’r op schoot met de handen in de lucht. Heel voorzichtig voor kat en kind. Vermoeiend omdat ze zo kan claimen, zo veel doorgaat, zo moeilijk te remmen is. Inmiddels zijn we allemaal best gewend. Voor zover we kunnen wennen aan kat #4. Want soms springt ze ineens op schoot. Of sluipt ze de slaapkamer in en gaat ze midden in de nacht staan snorren naast je hoofd. Met een beetje geluk hebben we nog een jaar of 16 om daaraan te wennen.


signature

Geef een reactie