over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Wandelen, goed idee?

Het leek best wel mooi weer, gisteren zijn we in het drukke Rotterdam geweest. Dus leek het ons een goed idee te gaan wandelen in Tiengemeten. Dit is een eiland onder Rotterdam waar je met een veerpont naartoe gaat. Het eiland is bijna autovrij en er is een grote verscheidenheid aan dieren te vinden. Moet je wel goed zoeken trouwens.

Hoe leuk kan het zijn?

Als de wandelpet op staat, dan is dochter #3 niet te houden. Die andere twee die springen, rennen, klimmen, spelen. Wandelen kunnen ze niet, maar ze bereiken via dezelfde route dezelfde eindbestemming #ikrekenhetgoed. Maar dochter #3 niet. Die wandelt mee. Flink de pas erin, helemaal in haar element geniet ze van het zijn. Van het gaan. Van het wandelen. Trots dat ze zo goed kan wandelen.

Als ’t niet gaat

Maar soms staat de pet verkeerd. Dan doen de voeten zeer (we letten er al op dat ze goede schoenen aandoet), heeft ze dorst (we hadden net geluncht), ziet ze nergens dieren en als het even kan is het te koud of te warm. Dan is elke stap een strijd, een overwinning, een gevecht. We kletsen wat, we geven een hand, we spelen spelletjes. Vandaag was zo’n dag. Ze is moe, moe van de vakantie. Moe van het ontregeld zijn. We krijgen het niet goed doorbroken, dus we banjeren maar door. 5,5 km om precies te zijn. Wat vervolgens niet kan ontbreken, is een valpartij. Niet alleen als de pet verkeerd staat, maar dan is de val wel altijd dramatischer. Zo ook vandaag. Vallen, huilen, d’r pols was gebroken. Vond ze zelf. Gelukkig heb ik nog een klein beetje magische toverhanden, ze werken niet altijd meer. Vandaag wel. Pols gezet, wandeling afgemaakt. Missie afgemaakt, niet echt geslaagd dit keer.

 


signature

2 Comments

Add Yours →

Bij ons is het dan: dochter #1 wandelt, kletst, vraagt, filosofeert, maakt plannetjes. Alleen hierdoor voelt dochter #2 zich al buitengesloten. Dat wordt ze dus niet, dat doet ze zelf door ver achter te blijven, stil te staan, te schreeuwen: ‘Ja HALLOOOO, ik ben er OOK nog!’. Lokken, paaien, haar bij het gesprek betrekken, het helpt allemaal niet want ze heeft zichzelf binnen een paar minuten al van allerlei verwijten en negatieve gedachten in haar hoofd gehaald. Gedachten en verwijten die voor ons onbekend zijn. Later worden ze bekend gemaakt tijdens de vulkaanuitbarsting: ‘dochter #1 krijgt wel altijd aandacht en complimenten, dochter#1 doet natuurlijk altijd alles goed, het zal allemaal wel weer aan háár liggen dat niemand met haar wil wandelen..’ Een stroom van onredelijkheid. Allemaal zelf bedacht en niet meer recht te breien. Door ons niet en door haarzelf ook niet..

Zo herkenbaar. Soms wil het nog wel lukken om iets te gaan speuren of een spel of wat dan ook. Maar als het al te laat is, dan is niks goed.

Geef een reactie