Prikkels, Prikkelverwerking

Wat een verschil

Wat ik merk, is dat ik, maar ik denk heel veel mensen, vergeten wat is geweest. Hoe het was, hoe het voelde, hoe intens iets kon zijn. Je groeit mee in je omstandigheden, naar beter of naar slechter. Soms zie je een foto waardoor je denkt aan hoe het was. Of er gebeurt iets waardoor je terug denkt aan een moment. Zelf vind ik dat we inmiddels best goed omgaan met de mogelijkheden die ons gezin ons biedt. Het gaat echt een stuk beter dan een paar jaar geleden, toen we nog niet goed wisten wie wat had en hoe we daarmee om moesten gaan. En hoe goed we dat doen, besefte ik me in de vakantie.

Sportdag

In de kerstvakantie had een lokale vereniging een sportdag georganiseerd; alle scholen uit de gemeente konden mee doen. Dochter #2 kwam hier al snel mee en wilde graag mee doen. Ik ben er een groot voorstander van dat ze aan zulke activiteiten deelnemen, voor de beweging, voor de contacten, voor de afwisseling. Afgesproken dat ik niet heel de dag zou komen kijken, wat verder prima was. Niet veel later kwam dochter #3 er ook mee. Twijfel. Ik voel me dan ergens verplicht om erbij te blijven, want wat als het misgaat. Daar kan ik een ander toch niet mee opzadelen. Aan de andere kant, gaat het zelden tijdens zo’n evenement mis. Ze weet zich groot te houden tot ze thuis is. Het is ook niet eerlijk naar dochter #2 om wel heel de dag mee te gaan, zou ik niet gedaan hebben bij haar. Knoop doorgehakt, dochter #3 zit inmiddels in groep 5, ze wil graag, dus ze gaat maar. Succes ermee! Wat heel veel scheelt is dat ze zelf ervoor kiest. Ze wil dit, ze kan dit. Al een paar keer had ze vragen waar ik geen antwoord op had. Ik moet eerlijk zeggen, ik had me er ook nog niet goed in verdiept. Dat kwam dan wel. Dus de dag ervoor toch maar de papieren erbij gezocht en tijden door gegeven. Teamleden besproken, kleding en hulpmoeder, alles was in kannen en kruiken.

Succes

Het was die dag een succes. Toegegeven: toen ze de bal uit het doel wist te houden door haar neus ervoor te houden en ik toevallig op dat moment 2 meter verderop zat te kijken, kwam ze hard huilend naar me toe. Maar dat is wel begrijpelijk. Als ik afwezig was geweest, was ze -minder hard huilend- naar de hulpmoeder gegaan, daar ben ik van overtuigd. De neus was natuurlijk tot ’s avonds laat echt wel heel gevoelig. Maar het ging echt goed. Ze heeft een hele leuke dag gehad, na afloop lekker naar huis en vertroeteld. Ze was namelijk kapot, gebroken en niks meer waard. Deels lichamelijk, ze had natuurlijk een hele dag druk staan sporten en spelen, deels overprikkeld. En een zere neus. Ze was te moe voor alles, dus ik heb haar in de douche gezet, huispak aan en op de bank gedropt. Zo vaders, voor jou. De reden dat ik deze blog schrijf, is vooral dit laatste stukje. Er was een tijd dat we zulke dagen vermeden, want na afloop was er geen land met dochter #3 te bezeilen en had iedereen uiteindelijk ruzie. Nu weten we dat zo’n dag betekent, dat het erna klaar is. Dat ik haar in de douche moet zetten. Dat ik haar soms zelfs moet helpen aankleden. Dat ze op de bank tegen één van ons aan wil liggen. Dat we niks meer hoeven te verwachten, dat ze een paar hapjes mee eet en niet meer. We maken nu de keus, hebben we de tijd om dit te doen? Het kost niet alleen de vrijdag, maar ook de avond en soms de dag erna. Is de dag het waard, brengt het genoeg plezier voor haar (of ons) om erna te boeten? En ineens kwam dat besef, dat we nu dus bewust kiezen voor een dag als deze. Laat haar maar beleven en genieten, en daarna pikken we het ook wel weer op. Dat het vroeger compleet mis gegaan zou zijn. Dat we een gillend kind hadden waar we veel te veel van verwachtten. Een kind dat gewoon net als altijd zelf zou moeten kunnen douchen en na een dag bewegen gewoon een bord leeg moet eten. Wat hebben we in die paar jaar dan toch veel geleerd.

Dit vind je misschien ook leuk...

2 Reacties

  1. natasja zegt:

    Heel herkenbaar, wel doen niet doen? Mee? Niet mee? Wij hebben ontdekt dat als ik niet mee ga het “goed” gaat tot thuis en als ik erbij ben het vaak dan daar al fout gaat. Wij proberen ook te zorgen dat hij thuis de tijd en ruimte krijgt om alles te verwerken, dat gaat nog niet altijd helemaal goed, maar dat komt wel. We zijn al een eind door te beseffen dat het soms beter is niet mee te gaan.

    1. Lilian zegt:

      Ja, instorten doet ze in een veilige omgeving, bij mij. Dus zonder mij, moet t wel heel heftig zijn om daar al in te storten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *