Als reactie op het beginnen van dit blog, kreeg ik de vraag: Wat zijn dat dan voor prikkels en hoe heeft dat invloed op ons gezin? Voor ons inmiddels al heel bekend en gewoon, voor anderen natuurlijk niet. Nu is dat ook echt niet in 1 blog uit te leggen, gaandeweg zal er steeds meer duidelijk worden. Maar vandaag maak ik een begin.

Heel algemeen

Alles wat we doen op een dag komt met prikkels. Wat we waarnemen, horen, zien, voelen en ruiken. Maar ook van binnenuit, temperatuur en honger. Door de jaren heen leren we met prikkels omgaan, we leren welke belangrijk zijn en welke we kunnen negeren. Als voorbeeld kerkklokken of een snelweg, hoor je het nog als je ernaast woont? Onze hersenen filteren dus alles wat we doen op een dag en een groot deel van die informatie verdwijnt ergens zonder dat we er erg in hebben. Bij mensen die moeite hebben met prikkelverwerking gaat dit hele proces anders. De hersenen filteren minder, waardoor alle informatie even belangrijk is. Zaken waar ik me niet bewust van ben, kunnen voor mijn dochter echt het nadenken waard zijn. Ze zeggen wel eens dat puzzelstukjes een heel stuk later op hun plek terecht komen.

Onze situatie

Om het maar gezegd te hebben, niemand is hetzelfde. Hoe werkt het dan bij ons? Hoe werkt het bij dochter #3? #3 heeft het meeste moeite met geluidprikkels (en haar oren algemeen) en met tast. Ze vindt het niet prettig aangeraakt te worden, behalve door vaders en moeders😃 Maar sociaal wenselijk is dat niet, op school speelt, knuffelt en raakt het elkaar de hele dag aan. Dat zorgt in ons geval voor inwendige frustratie. Als je graag wilt, dat iedereen je lief vindt (dat willen de meeste kinderen nu eenmaal), dan zeg je niet tegen je beste vriend: je mag me niet meer knuffelen. Maar van binnen voelt het niet fijn. Eenmaal thuisgekomen, is het wel even genoeg geweest met dat sociaal wenselijk en dan moet iedereen maar gewoon even z’n mond dicht houden, aan de kant gaan en het beste ook niet kijken. Maar ja, dat vindt moeders dan weer niet goed.

Emmers en stuiterballen

Zelf houd ik wel van beeldspraak. Zo spreek ik geregeld over een emmer. Op school (of waar dan ook) loopt de emmer vol. Thuis wordt hij omgekieperd. Hij loopt niet leeg door een gaatje, hij wordt niet rustig aan geleegd, nee, vol in één keer om. Daarna zien we dan wel weer. Wat ik tegen #2 wel eens heb gezegd, een onbekende situatie is als een ruimte vol stuiterballen. Je weet niet waar ze vandaan komen, waar ze heen gaan, hoe hard ze zijn. Hoe onbekender de situatie, hoe meer ballen.

Conclusie

De afgelopen jaren hebben we geleerd ons kind te kennen. De situatie vanuit haar te bezien. Mislukt geregeld. Wij zijn ook maar mensen. We doen ons best, maar soms is het echt een strijd. En over die strijd kun je genoeg vinden. Ik hoop met dit blog juist een stukje herkenning, maar ook plezier te bieden. En, dankzij de vraagsteller (waarvoor je zeker wordt bedankt), ook een stuk begrip. Kennis over het onbekende. Vanuit een ouderperspectief.


signature
Volg hier voor meer leuke info