Opvoeden

Wii

Wij hebben een Wii. En sinds kort is hij weer aangesloten. Ik vind het een interessant fenomeen. De verschillen in kinderen, de behendigheid, het gedrag. De spelletjes, de frustratie. De snelheid van het verloop van tijd. Ik weet nog steeds niet of ik een voor- of tegenstander ben. Dus zolang ik twijfel, mogen ze er gebruik van maken.

Voors

Wat mij iedere keer weer opvalt is de behendigheid van dochter #1 en #2. Of misschien juist het gebrek aan motoriek van dochter #3. Maar dat klinkt dan meteen zo veel negatiever. Ja buitenspelen is helemaal gezond en goed voor de motorische ontwikkeling, maar ik denk serieus dat een spelcomputer ook bijdraagt een de fijne motoriek. Soms moet je heel snel twee knopjes herhaaldelijk indrukken. Ik kan dat 40 keer in dezelfde tijd dat dochter #3 dat 20 keer doet. Mario Kart (auto’s op een racebaan voor de onwetende) vraagt om inzicht, verfijnde beweging van de controller. Ik kan mij herinneren dat ik zelf vroeger altijd zat mee te springen, misschien dat de controllers nu daarom daarop kunnen reageren. Moesten we vroeger echt de joystick op de controller verfijnd draaien, nu draai je met je controller mee. Maar dat klinkt makkelijker dan het is. Misschien dat ik boze mensen op mijn hals haal, maar ik ben er dus zelf van overtuigd dat een paar uurtjes op de Wii wel degelijk een positieve invloed op de motorische ontwikkeling kunnen hebben. Sinds een maand hebben we ook Mario Bros. Dat betekent samenwerken. Als je met meerdere mensen tegelijk speelt, zit je in één wereld. Je wacht op elkaar, werkt samen en moet dus rekening houden met elkaar. Is weer een heel nieuwe dimensie om het zo maar te zeggen.

Tegens

Echt vooraan, met stip op nummer één: het gedrag bij verlies. Zo hebben we een spel dat je met dobbelstenen moet dobbelen en dat je tegenstanders kan hebben die de computer selecteert. Daar kun je dus echt helemaal niks aan doen. Bordspel, zoveel stapjes lopen, stapjes erbij of eraf. Nou dat gedrag (van vooral #3) als het tegen zit. Bij karten doe je het nog zelf, ik rij ook heel de tijd van de baan af. Maar hier kan je er echt niks aan doen. Doe even normaal. Maar ook naar elkaar, als het ‘oneerlijk’ is. Wat nou, oneerlijk. Gewoon beter je best doen. En wat hier dus echt mee speelt, is dat er echt ongelijkheid is tussen de vaardigheden en de 1e plaats vrijwel altijd door dezelfde bezet wordt. Wat weer niet ten goede komt aan het ‘oneerlijk’ en boos zijn. Wat ik soms ook vervelend vind, is dat de tijd echt voorbij vliegt. Zonder dat ze het in de gaten hebben, is de middag om.

Tips

  1. Wij hebben nu heel duidelijk de afspraak dat ze een uur mogen gamen. Meestal doen ze twee spelletjes, ieder keurig een half uur.
  2. Maak briefjes. Als ze verschillende spelletjes willen doen, dan schrijven ze het op en trekken lootjes. Dat spel begint.
  3. Maak afspraken. Wij hebben maar 2 stuurtjes. Degene zonder stuurtje mag als eerste een personage kiezen.

Laatst heb ik ook een blog geschreven over de motorische (on)vaardigheden van dochter #3, deze is terug te vinden op een site van Koekie, namelijk www.symptomen-autisme.nl Ook op Facebook publiceert zij vaak ook interessante artikelen! (En leuke blogs van leuke moeders)

 

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Reactie

  1. Mooi verhaal, duidelijk en herkenbaar voor anderen denk ik! Bedankt voor het delen van de website Lilian!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *