Vandaag maar weer eens een stukje over hoe zwaar het leven wel niet is. Dochter #3 vindt het leven soms echt heel zwaar. Ze zit dan niet lekker in d’r vel, misschien overprikkeld, misschien een virus, misschien gewoon moe. Of allemaal, of na elkaar. Alles mag. Maar dan is het allemaal te veel.

Zelf probeer ik vooral niet te zwaar over het leven te denken. We kunnen wel alles heel zwaar maken, maar het leven gaat net zo snel voorbij als dat we het niet doen. En als we het niet doen, genieten we wel meer. Dat is de insteek die ik probeer na te leven. Tuurlijk til ik ook soms vreselijk zwaar aan bepaalde zaken, maar ik waardeer steeds meer de leuke kanten van het leven. Kan ik iets doen aan de ellende? Dan probeer ik dat te doen, kan ik er niks aan doen, dan probeer ik het te laten gaan.

Dochter #3 tilt overal zwaar aan. Die ziet alle beren, niet alleen de beren op de weg, maar ook de beren op het fietspad en stoep en het gras. Dat zijn best veel beren kan ik je vertellen. Het is lastig om zo op te sommen wat ze zo moeilijk vindt. Het kan een klasgenoot zijn die te hard praat en te dichtbij zit. Het kan de regen zijn, het eten dat nooit lekker is. Het feit dat een andere dochter iets mag bakken en zij dus een keer niet. Het is vreselijk zwaar dat je wilt gaan douchen en de douche is bezet, dat je fiets niet een precies uitgelijnde plek in de garage heeft, dat anderen een gesprek willen voeren.

Soms vraag ik me af of we moeten overwegen of medicijnen een oplossing kunnen zijn. Zou ze er baat bij hebben, zouden de bijwerkingen niet te heftig zijn. Willen we überhaupt dat haar stemmingen beïnvloed zijn. Wanneer voelt ze dan iets echt en hoe leert ze omgaan met stemmingen als je ze niet ervaart. Moet ze dan altijd medicijnen slikken, of alleen als het niet zo lekker gaat. Wil ik dat ze medicijnen slikt, omdat ik vind dat ze zwaarmoedig is, of is het echt beter voor haar??

Het lastigste vind ik dat ik soms zeg: geniet nou maar gewoon eens. Wat je nu zegt, is helemaal niet zo belangrijk. Laat het gaan, kijk nou eens naar wat je wel hebt. Maar dat kan ze niet, dat vindt ze lastig. En hoewel dochter #3 al 10 is en dus best groot, wil ik haar af en toe lekker in mijn coconnetje van liefde stoppen. Haar veilig wegstoppen en beschermen, haar afsluiten van al die akelige beren. Ik denk dat het voor mij makkelijker is om al die (niet zo grote) beren weg te houden van dochter #3, dan dochter #3 te leren en laten inzien dat die beren niet zo groot zijn als ze denkt.


signature
Volg hier voor meer leuke info