over prikkels, drama's en rust. En andere alledaagse opvoedraadsels

Zwitserland

Wij waren van de zomer naar Zwitserland. Wat is dat toch een mooi land. Ik zou heel de dag, overal wel een stoeltje neer kunnen zetten en gaan zitten kijken. Gewoon kijken. Kijken naar de bergen, kijken naar de meren, kijken naar de vogels. Mijn man is wat actiever, dus we zijn gaan fietsen, zwemmen, wandelen, bergklimmen. Maar iedere keer als ik dan even stil sta en weg kijk, word ik weer verrast door het uitzicht. Wat een schoonheid en wat een natuurgeweld moet dat toch duizenden jaren geleden geweest zijn.

Natuur in Zwitserland

Het enige wat ik kan doen, is een reisverslag schrijven. Ik wil geen ambassadeur worden, geen mensen overhalen, ik wil alleen maar delen hoe ongelofelijk mooi ik het daar vind. In Nederland, in het dagelijks leven, neem ik te weinig tijd voor de natuur. Ook hier kan ik genieten van een wandeling, van de wind die stevig waait, van het bos en het strand. Van een gewone wandeling met de hond. Maar daar is zo veel te zien. Zoals dochter #2 zei, de bergen hebben laagjes. Na elke berg staat weer een andere en dat geeft gewoon een mooi beeld. Eindeloos ver kun je kijken. Wat ik zelf gaaf vind, is een wandeling niet al te hoog. Je wandelt dan in het bos, op de berg. Soms langs een beekje, geen standaard weg, maar echt een bos/bergpaadje. Beetje klimmen en klauteren. Er zijn in Zwitserland de nodige ‘erlebnispfaden’ te vinden; dit zijn paden met een thema. Met spelletjes of bezigheden voor de kinderen. Soms wat informatie over de natuur, soms gewoon klimmen en spelen. Erg leuk. En stel je eens voor dat je gaat zwemmen in een meer, temperatuur van het water heerlijk. Je drijft op je rug en het uitzicht…. zijn weer die schitterende bergen, laag na laag na laag. Ik kan ervan genieten.

Bergen

Vlak voor we weg gingen, stond ik te praten met een kennis over de vakantie. Zij vertelde dat ze naar zee gaan. Altijd. Geen zee, is voor hun geen vakantie gevoel. Dat heb ik dus helemaal niet kwam ik achter. Ik vind zee eigenlijk helemaal niks. Uitwaaien aan zee, dat vind ik fijn, maar dat kan altijd. Paar jaar geleden waren we in Italië. Wij naar ’t strand. Veel te heet zand, veel te zout water. Dochter #3 vond het geweldig. Die lag meteen in de zee en kwam er niet meer uit. Dochter #1 gruwelt van natuur water en wilde met de bal spelen. Dochter #2 stond d’r voeten te branden en wilde dus maar het water in. Na een uur op een handdoek, mijn bladzijdes van mijn boek terug duwen tegen de wind, was ik het beu. Wij terug naar de camping, zo het zwembad in. Toen kwam mijn conclusie dat ik het zee en strand ook fantastisch mooi vind, maar ik hoef dus geen zee voor vakantie. Doe mij maar bergen. Zo’n heerlijk zoetwater meer omringt door bergen. Wandelen en klimmen in de bergen.

Avontuur

Hoewel ik zelf niet bijzonder actief ben en vakantie prima vind als ik met een boek in de zon kan zitten, is vaders wel actief. Vaak gaat hij op de racefiets een tocht maken. Maar nu zijn we ook met de mountainbike weg geweest. Met z’n allen. Wat een avontuur. Dochter #1 en #2 fietsten zo weg. En dan blijkt vooral #2 een durfal. Hoewel d’r grote zus praatjes zat heeft, als het erop aan komt, dan gaat #2 voorop. Ze zag een weg naar beneden, wilde ervan af. Nou…. Dat dacht ik te voorkomen, bleek de enige andere weg rond te lopen. Dus na een rondje, toch naar beneden. Daar ga je dan. Wel remmen?? Niet remmen?? Weet ik veel, alles leek gevaarlijk. Dochter #2 voorop, ze zei nog net niet: ‘nog een keer’. Dochter #2 erachteraan, want je kan niet achterblijven als je zegt de stoerste te zijn. Vaders was met dochter #3. Die zag de fiets, de helm en de berg en die dacht: ‘mooi niet’. Stap voor stap alles doorgenomen, de eerste helling afgelopen, les in versnellingen en remmen van vaders met al zijn fiets ervaring. Ze vond het super leuk, maar wel op haar tempo. In het begin met regelmatig stoppen, overdenken en proberen, maar ze ging. Ze ging net zo hoog en net zo laag en net zo ver als d’r zussen. Avontuur, dat is niet helemaal haar ding. Maar ze zet wel door. Zo gingen we een berg beklimmen. Niet met touwen, maar wel een stoere, steile berghelling met rotsen en afgronden. Wederom, zussen #1 en #2 voorop dit keer met vaders. Hoewel het natuurlijk leuk is om samen iets te doen, is het verschil soms zo groot dat het leuker is om te splitsen. Ik heb die drie vooruit gestuurd, we zien jullie straks wel. Lekker op het gemak met dochter #3 naar boven geklauterd. Elke bocht en elke afgrond besproken. Want gevaar en angst dat zijn soms haar grootste obstakels. Zo trots op alle drie. Want ook deze berg was een avontuur en alle drie hebben ze het op hun manier zo goed gedaan. Allemaal helemaal naar de top.

 


signature

Geef een reactie